ခရစ္ယာန္ ဘာသာမ်ားအတြက္ အျမင္မရွင္းေသာ ေမးခြန္းမ်ား၏ အေျဖလႊာမ်ား ။

၁။ ေကာင္းကင္ႏွင့္ေျမႀကီး မဖန္ဆင္းခင္ ထာဝရဘုရား သခင္ အဘယ္မွာေနပါသနည္း။

ပရိတ္ႀကီးပါဠိေတာ္၊ ရတနာသုတ္၌ ၊ ဝေရာဝရညဳဝရေဒါဝရဟေရာ အႏုတၱေရာဓမၼာရံ အေဒသယိ ေဟာ ေတာ္မူေလသည္။ ။ အနက္ကား။ ။ ဝေရာ၊ ျမတ္ေသာ။ ဝရညဳ၊ ျမတ္ေသာ တရားကို သိေတာ္မူတတ္ေသာ။ ဝရဟေရာ၊ ျမတ္ေသာ အစီးပြားကိုလည္း ေဆာင္ေတာ္မူတတ္ေသာ။ ဝရေဒါ၊ ျမတ္ေသာ ေလာကုတၱရာ တရားကိုလည္း ေပးေတာ္မူတတ္ေသာ။ အႏုတၱေရာ၊ လြန္ေသာသူမရွိေသာ ျမတ္စြာဘုရားသည္။ ဓမၼဝရံ၊ ပရိယတၱိ တရားေတာ္ျမတ္ကို။ အေဒသယိ၊ ေဟာေတာ္မူ၏ ဟုလာေသာေၾကာင့္၊ ဘုရားကေဟာမွ တရားေတာ္ရွိေၾကာင္း ထင္ရွားေလသည္။ ထိုသို႔ျဖစ္လွ်င္  ဘုရားသည္ တရားေတာ္ အရင္ရွိႏွင့္သတည္း။
သမၼာက်မ္းစာ၌ကား ဘုရားသခင္ဟူသည္ ပုဂၢိဳလ္ေတာ္သည္ ပကတိအားျဖင့္ ဘုရားျဖစ္ေတာ္မူေသာေၾကာင့္ သယမၻဴျဖစ္ေတာ္မူ၏။ "ဘုရားသခင္ကလည္း ငါျဖစ္သည့္အတိုင္း ငါျဖစ္၏" ( ထြက္ေျမာက္ရာ ၃း၁၄)။ ပါရမီျဖည့္က်င့္ေသာေၾကာင့္ ဘုရားမဟုတ္၊ ဘုရားျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ဘုရားျဖစ္၏။ ေကာင္းျမတ္စံုလင္ေသာ ဆုေက်းဇူး ရွိသမ်တို႔သည္ အလင္းတို႔အဘထံေတာ္က သက္ေရာက္သည္ျဖစ္၍၊ အထက္အရပ္မွ လာၾက၏။ ထိုအဘသည္ ေျပာင္းလဲျခင္းမရွိ၊ လွည့္၍လည္း အရိပ္က်ေစေတာ္ မမူတတ္၊ ယာကုပ္ ၁း၁၇ ၌လာသည့္အတိုင္း။ ျမတ္စြာဘုရားသခင္သည္ စံုလင္ေတာ္မူေသာ အရွင္ျဖစ္၍၊ သာ၍စံုလင္ေတာ္မူရန္မလို၊ မစံုလင္ေသာ လူသတၱဝါသာလွ်င္ စံုလင္ေအာင္ က်င့္ရ။ ပါရမီျဖည့္ရေလသည္။ ထိုက်မ္းစာ စကား၌ "ေျပာင္းလဲျခင္းမရွိ" ဟုလာေသာေၾကာင့္။ ကိုယ္ေတာ္သည္ ေရွးကမၻာအဆက္ဆက္မွ  ေနာက္ကမၻာအဆက္ဆက္တိုင္ ထာဝရဘုရားျဖစ္ေတာ္မူ၏။

၂။ ထာဝရ ဘုရားကို မည္သူဖန္ဆင္းခဲ့သနည္း။ ထာဝရဘုရား၏ အတၴဳပၸတၱိကို ေဖၚျပပါ။

ေမးခြန္းနံပါတ္ (၁) ႏွင့္ (၂) တို႔၏ အဓိကေမးလိုေသာေမးခြန္း၏ ဆိုလိုရင္းမွာ အဓိပၸါယ္မွာ တူညီေနေသာေၾကာင့္ ဤေနရာတြင္ ေျဖဆိုရာတြင္ ထပ္ေလာင္း၍ရွင္းလင္းေစရန္ ဆက္လက္၍  ေရးသားသြားပါမည္။

အတုမရွိေသာ ဘုရားသခင္ကို၄င္း၊ ဘုရားသခင္ဖန္ဆင္းေတာ္မူေသာ ေလာကဓါတ္ကို၄င္း၊ မၾကံစည္အပ္သည္ကို ပိဋကတ္က်မ္းလာသည္ႏွင့္အညီ ျပဆိုညြန္ျပသြားေပအံ့။ေလာေက၊ ေလာကကို၊ နစိႏၱတံ၊ မၾကံစည္အပ္သည္ကို စိႏၱာယႆ၊ ၾကံစည္ေသာသူအား ဥမၼတႆ၊ သူရူးႏွင့္လည္းတူ၏။  အဝိဂတႆ၊ စိတ္ေဖါက္ျပန္ေသာသူႏွင့္လည္းတူ၏။
ဗုဒၶႆ၊ အတုမရွိေသာျမတ္စြာ ဘုရားသခင္ကို၄င္း၊ နစိႏၱတံ၊ မၾကံစည္အပ္သည္ကို စိႏၱာယႆ၊ ၾကံစည္ေသာသူအား ဥမၼတႆ၊ အရူးႏွင့္လည္းတူ၏ဟု ေလာကဒီပကာသာရက်မ္း၌ ျပဆိုထားပါသည္။

မၾကံစည္အပ္ေသာ အရာမ်ား။
၁။ ဗုဒၶဝိသေယာ။ ဘုရားသာသိအပ္သည္ကို မၾကံစည္အပ္။
၂။ ဈာယိႆ။ ဈာန္အဘိညာဥ္အရာကို မၾကံစည္အပ္။
၃။ ကမၼဝါပါေကာ။ ကံ၏ အက်ိဳးေပးပံုကို မၾကံစည္အပ္။
၄။ ေလာေကာစိႏၱာ၊ ေန၊ လ စေသာ ေလာကတည္ပံုကို မၾကံစည္အပ္။
ၾကံစည္လွ်င္ ရူးသြပ္ျခင္း၊ ဆင္းရဲျခင္း၊ ပင္ပန္းျခင္း အဖို႔ျဖစ္၏။ (အဂၤုတၳိဳရ္ပါဠိ စတုကၠနိပါတ္ အပဏၰကဝစ္)။
မွန္ေသာ ဘုရားသခင္၌ လူအေပါင္းတို႔ထက္သာလြန္ ထူးကဲ့ေတာ္မူေသာ အစိေႏၱယသဒၵါ၊ အပေမယသဒၵါတို႔ႏွင့္ အညီ ဂုဏ္ေတာ္၏ အခ်ဳပ္ကိုဆိုလွ်င္ ေလးပါးရွိ၏။ ေလးပါးဟူမူကား…….
၁။ ရူပအစိေႏၱယ။
၂။ ဣတၳိအစိေႏၱယ။
၃။ ညဏအစိေႏၱယ။
၄။ ဝါစအစိေႏၱယဟူ၍ ဂုဏ္ပုဒ္ေလးပါရွိေတာ္မူ၏။ ထိုအနႏၱဂုဏ္ပုဒ္ေလးပါး မဂဓပါဠိစကားတို႔ကို အဘိဓါန္က်မ္လာသည့္အတိုင္း ျမန္မာလိုျပန္ဆိုလွ်င္ ရူပါအစိေႏၱယပုဒ္၌ ရူပါ၊ ရုပ္၊ အစိေႏၱယ၊ မၾကံစည္အပ္။ အပေမယ၊ မႏိႈင္းယွဥ္အပ္။ ဣတၳိအစိေႏၱယပုဒ္၌ ဣတၳိ၊ တန္ခိုးေတာ္၊ အစိေႏၱယပုဒ္၌ ဥာဏ္ေတာ္ကို၊ အစိေႏၱယ၊ မၾကံစည္အပ္။ အပေမယ၊ မႏိႈင္းယွဥ္အပ္။ ဝါစအစိေႏၱယ၊ ဝါစ၊ စကားေတာ္၌၊ အစိေႏၱယ၊ မၾကံစည္အပ္၊ အပေမယ၊ မႏိႈင္းယွဥ္အပ္။ ထိုသို႔ မၾကံစည္အပ္၊ မႏိႈင္းယွဥ္အပ္ေသာ အနႏၱရုပ္ေတာ္၊ အနႏၱတန္ခိုးေတာ္၊ အနႏၱစကားေတာ္ အေပါင္းတို႔ႏွင့္ျပည့္စံုေတာ္မူေသာ္မူမွသာလွ်င္ လူအေပါင္းတို႔၏ ကိုးကြယ္ရာျဖစ္ေတာ္မူေသာ မွန္ေသာ ဘုရားသခင္ျဖစ္ေတာ္မူ၏။
ေက်းဇူးေတာ္အစံု၊ ဂုဏ္ေတာ္အနႏၱႏွင့္ ျပည့္စံုေတာ္မူေသာ ဘုရားသခင္သည္ အဘယ္အခ်ိန္ကာလကစ၍ အဘယ္တိုင္းႏိုင္ငံ၊ အဘယ္အရပ္ေဒသတို႔တြင္ ျဖစ္သနည္းဟု ၾကံစည္၍ေမးဖြယ္ရာမရွိ။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ မွန္ေသာ ဘုရားသည္ ေလာကီပုဂၢိဳလ္မဟုတ္၊ ေလာကုတၱရာ ပုဂၢိဳလ္ျဖစ္ေတာ္မူ၏။ အနိစၥ၊ ဒုကၡ၊ အနတၱတရားတို႔ႏွင့္မကင္းေသာ သခၤါရနယ္၊ ေလာကီဘံုသားအတြင္းမွာ ေမြးဘြားျခင္းကို ခံေသာပုဂၢိဳလ္မဟုတ္၊ အိုျခင္း၊ နာျခင္း၊ ေသျခင္းႏွင့္အစဥ္ကင္းစဥ္ေတာ္မူ၍၊ နိစၥ၊ သုခ၊ အတၱႏွင့္ျပည့္စံုေတာ္မူေသာ ေလာကုတၱရာ၏ ဘုရားျဖစ္ေတာ္မူေသာေၾကာင့္၊ အနိစၥ၊ ဒုကၡ၊ အနတၱနယ္အတြင္းမွာ ေမြးဘြားျခင္းကိုခံရသည့္ ပညတ္သတၱဝါျဖစ္ၾကကုန္ေသာ ေလာကီဘံုသား အေပါင္းတို႔က ေလာကီညာဏ္ႏု၊ မံသစကၡဳပညတ္ မ်က္စိျဖင့္ ၾကည္ရႈ၍ ေမးဖြယ္ၾကံဖြယ္ရာ မဟုတ္ေခ်။ ( တိပိဋကတ္ ဝိနိစၥယက်မ္း။ ေမာင္ပန္းရည္၊ ဒု-တြဲ၊ ႏွာ ၁၄-၁၆)။
သမၼာက်မ္းစာလာသည့္အတိုင္း၊ ပေရာဖက္ ေဟရွာယ " ထာဝရ ဘုရားမိန္႔ေတာ္မူသည္ကား…… ငါ့ေရွ႔မွာ ဖန္ဆင္းရာထဲက အဘယ္ဘုရားသခင္မွ် မျဖစ္၊ ငါ့ေနာက္မွာလည္း အဘယ္ဘုရားသခင္မွ်မရွိရာ…… ေန႔ရက္ကာလ မျဖစ္မွီ ငါသည္ ဘုရားျဖစ္၏" ( ေဟရွာယ ၄၃း၁၀-၁၃)။ "ငါျဖစ္သည့္အတိုင္း ငါျဖစ္၏" ( ထြက္ေျမာက္ရာ ၃း၁၄)။ "ငါသည္ အာလဖျဖစ္၏၊ ဩေမဃလည္းျဖစ္၏၊ အဦးဆံုးေသာသူ၊ ေနာက္ဆံုးေသာသူျဖစ္၏၊ အစႏွင့္အဆံုးလည္းျဖစ္၏" ( ဗ်ာဒိတ္ ၂၂း၁၃)။
ယေန႔မ်က္ေမွာက္ေခတ္တြင္ လူတို႔သည္"သာသနာေတာ္ ႏွစ္ေထာင္ေက်ာ္ ေနာင္ေသာ္ေရာက္ေသာအခါ၊ တရားကင္းၾက ခပင္းပါပ မုခ် အုပ္စိုးမွာ"ဆိုေသာ စကားအတိုင္း ယေန႔လူတို႔သည္ ဘုရားကားေအာက္ ေမ်ာက္ကား အထက္ဆိုသည့္အတိုင္း မိမိ အလိုဆႏၵကို ေရွ႔တန္းတင္ကာ၊ ပါးစပ္က လူျမင္ေကာင္းေအာင္ "ဘုရား၊ ဘုရား ဟူ၍ " တကာေအာ္ေနၾကေသာ္လည္း လက္ေတြ႔က်င့္သံုးရာတြင္မူကား ဘုရားကို ေပယ်ာလကံျပဳကာ ေနၾကေလေတာ့သည္တကား။ အတိအလင္း ဥကမာကို ျပဆိုရပါက၊ "အဇၨတေဂၢပါဏုေပတံ ဗုဒၶံသရဏံ ဂစၦာမိ" အသက္ထက္ဆံုး ဘုရားအား ကိုးကြယ္ရာ အျဖစ္ ဆည္းကပ္ပါသည္ဟု ဆိုျငားလည္း။ တဖက္၌ကား " အတၱာဟိ အတၱေနာနာေထာ ေကာဟိနာေထာ ပေရာသိယာ" မိမိကိုယ္သာ အားကိုးရာဟူ၍ အေျပာႏွင့္ အလုပ္မညီညြတ္ၾကပါေတာ့ေခ်တကား။ ဤ၍ကား အမွန္အကန္ျဖစ္ေနေသာ ယေန႔ မ်က္ေမွာက္ ေလာကီသားတို႔၏ အေျခအေနမွန္ပင္ျဖစ္ေပေတာ့သတည္။
တစ္ရံေရာအခါ၊ ယံုၾကည္သူ ခရစ္ယာန္ ပညာရွင္တစ္ဦးႏွင့္ မယံုၾကည္သူ ဘုရားမဲ့ ဝါဒီပညာရွင္တို႔သည္ လုပ္ေဖၚေဆာင္ဖက္မ်ားျဖစ္ၾက၍ တစ္ဦးႏွင့္ တစ္ဦး ကူညီယိုင္းပင္းကာ ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္ ရင္းႏွီးေသာမိတ္ေဆြမ်ားျဖစ္ၾကသည္။ တစ္ေန႔သ၌ ခရစ္ယာန္ မိတ္ေဆြက မိမိအိမ္၌ စာၾကည့္ခန္းတြင္ စၾကာဝဠာအတြင္း ၿဂိဳလ္ႀကီးကိုးလံုး၏ လည္ပါတ္ပံုကို ပံုစံငယ္ထုတ္ထားသည့္အတိုင္း ပံုေဖၚ၍ ေမာ္တာကို အသံုးျပဳကာ စၾကာဝဠာအတြင္း ၿဂိဳလ္ႀကီးကိုးလံုးတို႔၏ ၿဂိဳလ္ပတ္လမ္းေၾကာင္း အသီးသီးတို႔၌ လည္ပတ္ပံုကို တီထြင္ဖန္တီးႏိုင္ခဲ့ေလသည္။ တစ္ေန႔မွာေတာ့ သူ႔ရဲ့မယံုၾကည္သူ မိတ္ေဆြကို ညစာမိတ္ဆံုစားပြဲလာေရာက္ဖို႔ ရက္ခ်ိန္းေပးၿပီး ဘိတ္ၾကားထားပါသည္။ အခ်ိန္တန္သည္ရွိေသာ္၊ မယံုၾကည္သူ မိတ္ေဆြေရာက္လာၿပီး၊ ျပင္ဆင္ထားေသာ ညစာစားပြဲကို ႏွစ္ဦးသား ၿမိန္ရည္၊ ယွက္ရည္ျဖင့္ သံုးေဆာင္ခဲ့ၾကသည္။ စားၿပီးသည့္အခါတြင္ ခရစ္ယာန္ မိတ္ေဆြက၊ သူ႔ရဲ႔ မယံုၾကည္သူ၏ လက္ကိုကိုင္ဆြဲကာ မိမိ၏ စာၾကည့္စားပြဲခန္းသို႔ ေခၚေဆာင္သြားပါေတာ့သည္။ မယံုၾကည္သူ သူ႔မိတ္ေဆြသည္ ၄င္းစၾကာဝဠာပံုစံငယ္ေလးကို သက္ဝင္လႈပ္ရွားေနသည့္ အလားအလာကို ျမင္လိုက္ရသည္ႏွင့္ ခဏတာမွ်ၾကည့္ရႈၿပီး သူ႔ရဲ့ခရစ္ယာန္ မိတ္ေဆြဘက္သို႔လွည့္ကာ  ေမးလိုက္သည္။
"ဒါဘယ္က ရလာတာလည္း။ ေတာ္ေတာ့ကို ပီျပင္တာဘဲ။ ဘယ္သူလုပ္တာလဲ"
ခရစ္ယာန္မိတ္ေဆြကလည္း ေအးေအးေဆးေဆးဘဲျပန္ေျဖပါတယ္။
"ဘယ္သူမွ မလုပ္ပါဘူးကြာ၊ သူ႔ဟာသူျဖစ္လာတာပါ" ဟူ၍ျပန္ေျဖလိုက္ေလသည္။
ဒီအေျဖကို မယံုၾကည္သူ မိတ္ေဆြက မေက်နပ္သည့္အတြက္ ခရစ္ယာန္ မိတ္ေဆြဘက္သို႔ လွည့္ၿပီး ေျပာသည္မွာ။
" ဒီမွာ မင္းငါ့ကို အရူးေအာက္ေမ့ေနလို႔လား၊ ငါယံုမယ္မ်ား မင္းထင္သလား"ဟူ၍ ဆိုလိုက္ေလသည္။
အဲ့ဒီအခါမွာ
"ေအးဟုတ္ေပသားပဲ"ဟု ဆိုကာထြက္ခြါသြားေလသည္။
ထိုနည္းတူစြာပင္ အေဆြ၏ ေမးခြန္းမ်ားအား ဤမ်ေျဖၾကားရင္း ရပ္နားလိုက္ပါေတာ့မည္။

၃။ ေမြးဖြာလာစကပင္ တစ္ဦးႏွင့္ တစ္ဦး မတူညီျဖစ္ရသည့္အေၾကာင္းမွန္ကို ရွင္းျပပါ။

ပိဋကတ္က်မ္းအဆိုအမိန္႔အတိုင္း လူတမ်ိဳးႏွင့္ တမ်ိဳး၊ အယုတ္အျမတ္မွတ္သားလွ်က္ ရွိေလသည္။ အထူးသျဖင့္ ကရင္ႏွင့္ ခ်င္းလူမ်ိဳးကို ယုတ္ညံ့ေသာ လူသားမ်ားအျဖစ္ ရႈျမင္သံုးသပ္ပံုကို ပိဋကတ္က်မ္းလာရင္းအတိုင္း ျပဆိုေပအံ့။
ဒုစရိုက္ဆယ္ပါး၊ အကုသိုလ္ တရားတို႔ကို လိုက္စားျပဳ၍ လုပ္အားထုတ္က်င့္ၾကံေသာသူတို႔သည္ ေသသည့္အျခားမဲ့၌ ငရဲစေသာ အပါယ္ေလးပါးသို႔ သြားေရာက္ခံစားရပါသည္။ ငရဲအစရွိေသာ အပါယ္ေလးပါးမွ လြတ္၍ လူျဖစ္ျပန္ပါကလည္း ကံေဟာင္းေန႔က ဖန္တီးပံုအရေၾကာင့္ ဝိပါက အက်ိဳးေပးလွ်က္ရွိ၏။ အဆိုပါ ဒုစရိုက္ဆယ္ပါး အကုသိုလ္ တရားတို႔၏ ဝိပါက အက်ိဳးေပးပံုမွာ ပါဏာတိပါတ ကံေၾကာင့္ အနာေရာဂါမ်ား၍ အသက္တိုရျခင္း။ အဒိႏၷာဒါနကံေၾကာင့္  စည္းစိမ္ဥစၥာ မတည္ၾကရျခင္း။ ကာေမသုမိစၦာစာရကံေၾကာင့္ မိန္းမ၊ ေယာက်ၤားေကာင္းဘဝကို မရရျခင္းျဖစ္သည္။ မုသာေျပာေသာေၾကာင့္ ခံတြင္းပုတ္၍၊ သူတကာက မိမိေျပာေသာစကားကို မယံုၾကည္ျခင္း။ စသည္ျဖင့္ ေတြ႔ရပါသည္။ ထိုဗ်ာပါဒကံေၾကာင့္ ထြီဖြန္ဟာေဟး၊ တံေတြးေထြးလွ်က္၊ ဟန္ေရးမသာ ရႊံရွာစက္ဆုပ္၊ ရတနာသံုးအင္၊ ႏွလံုးမယွဥ္တဲ့၊ ကရင္၊ ခ်င္းရိုင္း၊ ထိုင္းမိႈင္းပူထူ၊ မလကၡဳအမ်ိဳး၌ ျဖစ္ရျခင္း၊ ဤသို႔ေသာ အျပစ္မ်ားကို ကာလရွည္လ်ားေအာင္ ခံစားရပါသည္။ (ဂီဟီဝိနယငါးေစာင္တြဲက်မ္း။ စာမ်က္ႏွာ ၈)။

တဖန္။ ။ရွင္ေတာ္ေဂါတမ အေလာင္း နိယတဗ်ာဒိတ္ ခံသည္ကိုျပျခင္းကိုၾကည့္ပါကလည္း ငံုးငွက္ တိရိစၦာန္အျဖစ္မွသည္ ဇာတ္ႏုငါးရာ၊ ငါးဆယ့္ဘြဲ႔ထဲတြင္ ေဝႆႏၱရာဇာတ္ကို အဆံုးထား၍ သုတၱံနိပါတ္၊ အဌကထာ၊ ဗုဒၶဝင္ အပါအဝင္ အပါဒါန္က်မ္းတို႔တြင္ျပသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ၄င္းျပဆိုခဲ့ေသာ အေၾကာင္းအရာတို႔တြင္ ခ်င္း၊ ကရင္၊ ေတာင္သူလူမ်ိဳးတို႔သည္ မိမိကိုယ္ကို စဥ္းစားဆင္ျခင္လွ်င္ ရွင္ေတာ္ေဂါတမကို အလြန္စိတ္နာစရာေကာင္းေပသည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ရွင္ေတာ္ေဂါတမအေလာင္းသည္ ငံုးငွက္ေအာက္ငယ္ေသာ တိရိစၦာန္ႏွင့္ ဆင္ထက္ႀကီးေသာ တိရိစၦာန္အမ်ိဳး၌သာလွ်င္ မျဖစ္သည္။ ၄င္းငံုးငွက္ႏွင့္ ဆင္တို႔အၾကားရွိေသာ တိရိစၦာန္တို႔၌ တမ်ိဳးမ်ိဳးတြင္ျဖစ္ႏိုင္ေသာ္လည္း။ ခ်င္း၊ ကရင္၊ ေတာင္သူအမ်ိဳးတို႔တြင္ကား အလွ်ဥ္းမျဖစ္ႏိုင္ဆိုေသာေၾကာင့္၊ ဗုဒၶဘာသာပိဋိကတ္က်မ္းဆိုအလိုအားျဖင့္ ခ်င္း၊ ကရင္၊ ေတာင္သူတို႔ကို တိရိစၦာန္ထက္ ယုတ္ညံ့သည္ဟုဆိုေသာ္လည္း၊ စဥ္းစားဆင္ျခင္၍ အေျမာ္အျမင္ရွိေသာ ခ်င္း၊ ကရင္၊ ေတာင္သူလူမ်ိဳးတို႔မွသာလွ်င္ ရွက္ေၾကာက္နာက်င္ျခင္းရွိမည္။ နတ္မိမၦာႏွင့္ ေခါင္ရည္ကို မစြန္႔လိုသည့္ ခ်င္း၊ ကရင္၊ ေတာင္သူတို႔မွာ ရွက္ေၾကာက္ျခင္း၊ နာက်ဥ္ရျခင္းေကာင္းသည္ ရွိမည္မဟုတ္။ သို႔ေသာ္လည္း ဗုဒၶဘာသာပိဋကတ္က ခ်င္း၊ ကရင္၊ ေတာင္သူတို႔သည္ တိရိစၦာန္တို႔ထက္ ယုတ္ညံ့သည္ဟု ဆိုေသာ္ျငားလည္း။ ထိုစကားေတာ္အတိုင္ ခ်င္း၊ ကရင္၊ ေတာင္သူတို႔သည္ ထိုတိရိစၦာန္တို႔ထက္ အလွ်ဥ္းမယုတ္ေၾကာင္းကို ယခုေခတ္တြင္ မ်က္ျမင္ကိုယ္ေတြ႔ ျမင္ေတြ႔ႏိုင္ေပသည္။
ဤေနရာတြင္ ကြဲျပားျခားနားျခင္း မရွိအားလံုးေသာသူတို႔၏ တူညီေသာ သေဘာသဘာဝကို အသင္စာရႈသူ၏ အျမင္၌ ေျဖရွင္းရန္ စိတ္မရွိပါေသာ္လည္း၊ ထိုကြဲျပားခ်က္မ်ား၏ အစမူလမွာကား အျပစ္တရားေၾကာင့္သာ တနည္း အကုသိုလ္ေၾကာင့္သာဟုပင္ ဆိုရေပမည္။လူအခ်ိဳ႔တို႔တြင္ ကိုယ္လက္အဂၤါခ်ိဳ႔ယြင္းသည့္ဘဝ၌ေသာ္လည္းေကာင္း။ အခ်ိဳ႕က ဆြံ႔အျခင္း၊ နားမၾကား၊ မ်က္မျမင္၊ အစရွိေသာဘဝျဖင့္ေသာ္လည္းေကာင္း အသက္ရွင္ေနၾကသည္မွာ အမွန္ရွိပါ၏။ ဤကဲ့သို႔ မလိုလားအပ္ေသာ လူ႔ဘဝျဖစ္စဥ္သည္ ဘုရားရွင္အား အျပစ္တင္ေဝဖန္ရန္အလွ်ဥ္းမရွိပါေလ။ အေၾကာင္းအရင္းရွင္းရေသာ္ကား မိဦး၊ ဖဦးျဖစ္ၾကေသာ အာဒံႏွင့္ ဧဝသည္ ဘုရားစကားနားမေထာင္ျခင္းမွ အစျပဳခဲ့ရာ၊ မဂၤလာအေပါင္းႏွင့္ျပည့္ဝ ခေညာင္းေနေသာ ဧဒင္ဥယ်ာဥ္မွ သူတို႔ကို ႏွင္ထုတ္လိုက္ရာမွ တရားစာေရသင့္ျခင္းႏွင့္ျပည့္ေသာအသက္တာ၊ ဘုရားစာေရသင့္ေသာဘဝအသက္တာ စေသာ က်ိန္ျခင္းခံရေသာ ဤေျမကမၻာသို႔ ခ်င္းနင္းဝင္ေရာက္လာခဲ့ရေလသည္ႏွင့္အမွ် အာဒံႏွင့္ ဧဝတို႔၏ ဘဝသည္ လူလံုးမလွ ယူၾကံဳးမရျဖစ္ခဲ့ရေလေတာ့သည္။ အာဒံႏွင့္ ဧဝမွ ဆင္းသက္ေသာ လူသားမ်ိဳးႏြယ္အေပါင္းတို႔သည္လည္း၊ လူ႔ဘဝ၏ ဆိုးေမြ၊ ေကာင္းေမြမ်ားျဖစ္ေသာ မ်ိဳးရိုးဗီဇေဖာက္ျပန္ခ်ိဳ႔ယြင္းမႈ၊ ရုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ခ်ိဳ႔ယြင္းမႈ၊ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာခ်ိဳ႔ယြင္းမႈ၊ ေရာဂါဘယ ဖိစီးႏွိပ္စက္မႈ၊ ပါတ္ဝန္းက်င္ဆိုင္ရာ ေဘးအႏၱရာယ္က်ေရာက္မႈ၊ လူလူခ်င္းေခါင္းပံုျဖတ္မႈ၊ မတရားအာဏာအလြဲသံုးစားျခင္းခံရမႈမွစ၍ ႏိုင္ငံေရး၊ စီးပြားေရး၊ လူမႈေရး၊ အုပ္ခ်ဳပ္မႈေရးရာအစရွိသည္တို႔သည္လည္း မတည္မၿငိမ္ျဖစ္လာကာ ေမတၱတရားေခါင္းပါးေသာ ဤကမၻာေလာကႀကီးထဲ၌ က်ဥ္လည္ခဲ့ရေလေတာ့သည္။
ထို႔ေၾကာင့္ ခရစ္ေတာ္သည္ သူ၌ရွိေသာ ဘုရားသခင္၏ ပံုသဏၭာန္ေတာ္ကို ကြ်ႏု္ပ္တို႔ျပန္လည္ ရရွိေစရန္ ၾကြလာေတာ္မူျခင္းျဖစ္ၿပီး၊ ကြ်ႏု္ပ္တို႔အား အသိပညာ၊ ေျဖာင့္မတ္ျခင္းႏွင့္ ဘုရား၏အႏြယ္ဝင္မ်ား မည္ကဲ့သို႔ျဖစ္လာႏိုင္ေၾကာင္းတို႔မွ အစမည္သို႔ ျပန္လည္၍ လူႏွင့္ဘုရား ေပါင္းစည္းႏိုင္ေၾကာင္း ေဟာေဖၚညြန္ျပသြန္သင္ေတာ္မူခဲ့ပါသည္။ ယခင္က ဆရာဝန္ႏွင့္ ေဆးသိပၸံပညာရွင္မ်ားမွ သက္ဆိုင္ရာ ေရာဂါျဖစ္ပြားလာရျခင္း၏ ဇစ္ျမစ္အမွန္ကို မေဖၚထုတ္ေပးႏိုင္သည့္ေခတ္ကာလ၌ စုန္းလား၊ နတ္လား၊ ကေဝကဝလား၊ အစရွိသည့္ "လားေပါင္းမ်ားစြာ" ျဖင့္ ေရာ္ရမ္းမွန္းဆကာ ထင္ေၾကးေပးခဲ့ၾကသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ယခုေခတ္ေဆးသိပၸံပညာအရ လွ်င္ျမန္စြာ တိုးတက္လာသည္ႏွင့္အညီ ေရာဂါျဖစ္ပြားရျခင္း၏ ဇစ္ျမစ္မ်ားတို႔၏ အမွန္ကို ဆက္တိုက္ေဖၚထုတ္ေပးႏိုင္ေပၿပီ။ တစ္ခ်ိန္က အႏူေရာဂါကို ကံနာ၊ ဝဋ္နာ၊ ဟိုဒီယိုးမယ္ဖြဲ႔ကာ လူမတန္ကံခ် ဆိုေသာ အျမင္က်ဥ္းေျမာင္းေသာဝါဒျဖင့္ သတ္မွတ္ခဲ့ၾကေသာ္လည္း။ ယေန႔သိပၸံေဆးပညာ၏ ေတြ႔ရွိခ်က္အရ၊ အႏူေရာဂါသ္ည အႏူေရာဂါကို ျဖစ္ပြားေစသည့္ မိုင္ကိုဘက္တီးရီးယားလက္ပေရးပိုးတစ္မ်ိဳးေၾကာင့္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ယေန႔ကြ်ႏု္ပ္တို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ပင္ အနာႀကီးေရာဂါ လံုးဝပေပ်ာက္ေရး စီမံခ်က္ျဖင့္ က်န္းမာေရးဌာနက ေဆာင္ရြက္ရာတြင္ ေအာင္ျမင္စြာအေကာင္အထည္ေဖၚလွ်က္ရွိေၾကာင္း၊ ယခုလက္ရွိေဆးဝါးမ်ားျဖင့္ လူနာကို ႏွစ္အတြင္းမွာပင္ ေရာဂါလံုးဝ ေပ်ာက္ကင္းႏိုင္ေနၿပီး၊ ကူးစက္မႈႏုန္းလည္း သိသိသာသာက်ဆင္းလာၿပီးျဖစ္သည့္အတြက္ "အႏူဆိုတာ ခ်ိဳနဲလားကြယ္"  ဆိုတဲ့ေခတ္ေရာက္လာပါလိမ့္မည္။ ေနာက္တြင္ကား "အႏူဆိုတာ၊ ၾကက္နာ၊ ဝက္နာ၊ ဘဲနာ၊ ဟိုဒီနာလားကြယ္" ဟူ၍ ဆိုလာႏိုင္ေပေတာ့မည္။
ေနာက္ၿပီး ယေန႔ မ်က္ေမွာက္ေခတ္တြင္ က်ယ္ျပန္႔စြာ သံုးေနၾကေသာစကားမွာ " တေစၦ၊ သရဲဆိုတာေတြလား၊ ခရစ္ယာန္ေတြကိုသာထားလိုက္ ကိစၥေခ်ာသြားလိုက္မည္" ဆိုေသာ စကားပင္ျဖစ္သည္။ အေၾကာင္းေပတည္။

၄။ ခရစ္ယာန္ဘာသာဝင္တြင္ ေရွ႔ဘဝေနာက္ဘဝ ရွိပါသလား။

ထိုအရာမ်ားအတြက္ အေျဖကို ကြ်ႏု္ပ္ကိုယ္စား အရွင္Óဏ ဓမၼဝိဟာရီ ကပင္ေျဖၾကားေပးပါလိုက္မည္။ ( မွတ္ခ်က္၊ မာလ္တီပလ္ကြန္ယက္မွ ယူထားပါသည္)

ဘဝျပႆနာၿငိမ္းခ်မ္းမႈႏွင္႔ လြန္ေဝးကြာ
ေနာက္ဘဝ ႐ွိသည္၊ ေနာက္ဘဝ မ႐ွိ။ အတိုင္းအဆမ႐ွိျခားနားလွေသာဤအေျဖႏွစ္ရပ္သည္ၿငိမ္းခ်မ္းမႈႏွင္႔အလြန္ေဝးကြာလွေသာ အေျဖႏွစ္ရပ္ျဖစ္သည္။အဘယ္႔ေၾကာင္႔နည္း?ေနာက္ဘဝ႐ွိသည္ဟု ခံယူသူသည္ ေနာက္ဘဝအ႐ွိကို အေျခခံထား၍ျပဳလုပ္၊ေျပာဆို၊ ၾကံစည္မည္ ျဖစ္သည္။ေနာက္ဘဝမ႐ွိ ခံယူသူသည္ ေနာက္ဘဝမ႐ွိကိုအေျခခံထား၍ျပဳလုပ္၊ေျပာဆို၊ႀကံစည္မည္ျဖစ္သည္။အကယ္ ႀကံစည္၊ေျပာဆို၊ျပဳလုပ္မႈမ်ားအတြက္ အေျခခံထားသင္႔ေသာအရာသည္ "ေနာက္-ေနာင္" ျဖစ္သင္႔ပါသေလာ၊ ယခုပင္ျဖစ္သင္႔ပံုကို လူတိုင္းပင္ သိၾကၿပီးဟုတ္ပါေလာ။ထို႔ျပင္ေနာက္ေနာင္သည္ေသခ်ာေသာအရာျဖစ္ေၾကာင္းသက္ေသအထင္အ႐ွားျပႏိုင္ပါမည္ေလာ။
ထို႔ျပင္လည္း "ေနာက္ေနာင္"ကိုသိေသာအသိသည္ မွန္ကန္ေသာအသိျဖစ္ေၾကာင္း လူတိုင္း ျမင္သာေအာင္ ျပႏိုင္ပါမည္ေလာ။ ဤသို႔ပင္ေနာက္ဘဝ႐ွိ၊မ႐ွိအေျဖသည္ၿငိမ္းခ်မ္းမႈႏွင္႔အလြန္ေဝးကြာလွေပသည္။ေနာက္ဘဝ႐ွိႏွင္႔မ႐ွိအယူမ်ားၿငိမ္းခ်မ္းမႈႏွင္႔ေဝးကြာ
ေနေသာအေၾကာင္းသည္ ဗုဒၶဘာသာဝင္မ်ားအေနျဖင္႔ ဤမွ် ခက္ခဲနက္နဲစြာပင္ စဥ္းစားတြက္ခ်က္ေနရန္
မလိုေသာအရာ ျဖစ္သည္။ အဘယ္႔ေၾကာင္႔ဆိုေသာ္ ဗုဒၶအ႐ွင္ျမတ္ျဖစ္ေသာဗုဒၶဘာသာတို႔၏ ဆရာထိပ္ေခါင္တင္၏ မိန္႔ျမက္စကား အထင္အ႐ွား ဦးထိပ္႐ြက္ ပန္ဆင္ခြင္႔ ရၾကေသာေၾကာင္႔ျဖစ္သည္။
ဗုဒၶအသွ်င္ျမတ္သည္ ပုဂၢိဳလ္ေပါင္းမ်ားစြာအား ေနရာေပါင္းမ်ားစြာ၌
အႀကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာပင္ ေနာက္ဘဝ႐၊မ႐ွိ မယူသင္႔ပံုကို အေၾကာင္းျပစကား
ေပါင္းမ်ားစြာျဖင္႔ ေဟာၾကားခဲ႔သည္။ေနာက္ဘဝ႐ွိႏွင္႔မ႐ွိ အစ႐ွိေသာခံယူခ်က္သည္-
"ဒိ႒ိခရီးၾကမ္း၊ ဒိ႒ိဆူးေညႇာင္႔ျဖစ္သည္။ ကိေလသာ နီဝရဏမ်ားပြားေၾကာင္း ျဖစ္သည္။ ၿငိမ္းေအးေၾကာင္း၊ အသိဥာဏ္ရေၾကာင္း၊ လြတ္ေျမာက္ေၾကာင္း မဟုတ္ေသာအရာ ျဖစ္သည္"၊ အစ႐ွိသျဖင္႔ ျဖစ္သည္။ဗုဒၶ၏တရားေတာ္၌ လဲေလ်ာင္းမိၾကေသာ ဗုဒၶဘာသာဝင္မ်ား အေနျဖင္႔မူ ဗုဒၶ၏ ဤညႊန္ျပခ်က္ကို ေကာင္းစြာ သေဘာေပါက္ၾကေသာေၾကာင္႔ ေ႐ွ႕၊ေနာက္ဘဝျဖစ္ႏွင္႔မျဖစ္ အယူကို ဗုဒၶတားျမစ္ေတာ္မူခ်က္အတိုင္း လိုက္နာခါမယူဘဲ ေနႏိုင္ခဲ႔ၾကသည္။ေ႐ွ႕ေနာက္ဘဝ႐ွိ၊မ႐ွိ အယူသည္ စိတၲဇအယူ ျဖစ္သည္။ မိမိၿငိမ္းခ်မ္း
ေရးအတြက္ အေရးမပါ အရာမေရာက္ေသာအယူ ျဖစ္႐ံုမွ်မက အေႏွာင္႔အယွက္ျပဳေသာအရာ ျဖစ္သည္။ ေ႐ွ႕ေနာက္ဘဝ႐ွိႏွင္႔မ႐ွိအျဖစ္ ယူဆမႈျဖစ္ေသာလူကိုေက်ာ္လႊား ေတြးထင္မႈတစ္ခုခု ႐ွိေနသမွ် တရားမွန္ကို သတ္မွတ္မရ ျဖစ္မည္။ တရားမွန္ သတ္မွတ္မရသမွ် မက်င္႔ႀကံႏိုင္ ျဖစ္မည္။ မက်င္႔ႀကံႏိုင္သမွ်ၿငိမ္းခ်မ္းမႈမရ ျဖစ္မည္။ ဤသို႔ပင္ ဗုဒၶတရားေတာ္၌ လဲေလ်ာင္းမိၾကၿပီးသူ ဗုဒၶဘာသာဝင္မ်ား သိၾကသည္။သူတို႔သည္ ဗုဒၶတရားေတာ္၌ ညႊန္ျပထားေသာ"ကံ"ကိုလည္းေကာင္း၊ကံ၏အေၾကာင္းတရားျဖစ္ေသာ "ကိေလသာ"ကိုလည္းေကာင္း၊ ကံ၏အက်ိဳးတရားႏွင္႔ ကိေလသာ၏အေၾကာင္းတရားျဖစ္ေသာ ဝိပါက္ကိုလည္းေကာင္း၊ ဝဋ္သံုးပါးကို "သသည သမနက ဗ်ာမမတၲ ကေဠဝရ"-ျဖစ္ေသာ အသိစိတ္ဓာတ္ႏွင္႔ အမွတ္သညာ႐ွိေသာ ဤတစ္လံမွ်ကိုယ္၌ အလင္းအထင္ပင္ လည္ပတ္ျဖစ္ပြားေနပံုကို သိျမင္ေနၾကသည္။သူတို႔သည္ကံ၊ကိေလသာ၊ဝိပါက္မ်ားႏွင္႔စပ္၍ သဒၶါ၊႐ုစိ၊အႏုႆဝ၊အာကာရ ပရိဝိတကၠ၊ ဒိ႒ိနိဇၩာနကၡႏၱိ-ဟူေသာ အယံု၊ အႀကိဳက္၊ သူေျပာ၊ ႀကံလံုး၊
ထင္လံုးမ်ားျဖင္႔ ၾကည့္ျမင္ျခင္း မ႐ွိ။ အဟုတ္တကယ္႐ွိေနသည္ကို အဟုတ္တကယ္ ႐ွိေနသည့္အတိုင္း ၾကည့္ျမင္သူမ်ား ျဖစ္ၾကသည္။ထို႔ေၾကာင္႔ သူတို႔သည္ ကိေလသာ၊ကံ၊ဝိပါက္ဟူေသာ ဝဋ္ဒုကၡသံသရာ၌ လူမ်ား လည္ေနၾကျခင္းမဟုတ္ဘဲ၊ လူ၌ ကိေလသာ၊ကံ၊ဝိပါက္-ဟူေသာ ဝဋ္ဒုကၡသံသရာမ်ား လည္ပတ္ေနၾကပံုကို သိျမင္ၾကသည္။ လူသည္ ဝဋ္ဒုကၡသံသရာ၏ ဌာနီမဟုတ္၊ ဝဋ္ဒုကၡသံသရာသည္ လူ၏ဌာန မဟုတ္။ လူသည္သာဝဋ္ဒုကၡသံသရာ၏ ဌာနျဖစ္သည္။ ဝဋ္ဒုကၡသံသရာသည္သာ လူ၏ ဌာနီျဖစ္သည္။ ဤသို႔ ကိုယ္တိုင္သိျမင္ၾကသည္။ထို႔ေၾကာင္႔ ဗုဒၶတရားေတာ္၌ စိတၲဇကင္းစြာ လဲေလ်ာင္းမိၾကေသာ ဗုဒၶဘာသာဝင္ျဖစ္ေသာသူတို႔ အေနျဖင္႔ေနာက္ဘဝ႐ွ၊မ႐ွိ အယူမ်ားသည္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးႏွင္႔ ေဝးကြာေၾကာင္း၊ ခက္ခဲနက္နဲစြာ စဥ္းစားတြက္ခ်က္မႈ မလိုျခင္း ျဖစ္သည္။
ေ႐ွ႕ေနာက္ဘဝ႐ွိ၊မ႐ွိ တစ္ခုခု အယူသည္ ေခတ္သစ္သိပၸံနိယာမမ်ားထက္ ခက္ခဲနက္နဲပါသည္။ အိုင္စတိုင္း၊နယူတန္ စသူတို႔၏ ေခတ္သစ္ သိပၸံနိယာမမ်ားသည္ တည္ေဆာက္၍ရသည္ကို တည္ေဆာက္ထားျခင္း ျဖစ္ေသာ္လည္း ေ႐ွ႕ေနာက္ဘဝ ႐ွိႏွင္႔မ႐ွိ အယူတစ္ခုခုသည္ ကတၲားမပါေသာ ႀကိယာကိုတည္ေဆာက္ရျခင္းျဖစ္၍ ဝါက်ျဖစ္ေအာင္ တည္ေဆာက္၍ရေလဟန္ ျဖစ္သည္အထိ လံုးပန္းရေသာေၾကာင္႔ ျဖစ္ပါသည္။လူသတၲဝါသည္ ေမြးၿပီးမွ မေသမီအထိ လူသတၲဝါအျဖစ္ ႐ွိၿပီး၊ဤသို႔သာ႐ွိေသာ လူသတၲဝါကတၲားကို လူသတၲဝါမေမြးမီႏွင္႔ လူသတၲဝါေသၿပီးကာလတို႔၌ ျဖစ္ သို႔မဟုတ္ မျဖစ္-ဟူေသာ ႀကိယာမ်ားျဖင္႔ ဝါက်တည္ေဆာက္ျခင္း ျဖစ္သည္။ ဤႀကိယာမ်ားအတြက္ ဤႀကိယာမ်ား တည္႐ွိခ်ိန္၌ ဤႀကိယာမ်ားကိုျပဳမူသူ ကတၲားသည္ အလ်ဥ္းမ႐ွိ၊ ဘိတ္မ႐ွိ ျဖစ္သည္။ထို႔ေၾကာင္႔ လူသတၲဝါ ေ႐ွ႕ေနာက္႐ွိçမ႐ွိ ျပႆနာသည္ အိုင္းစတိုင္းတို႔၏ သိပၸံနိယာမမ်ားထက္ ခက္ပါသည္။ အမွန္အတိုင္းဆိုလ်င္ လုပ္၍မရသည္အထိပင္ ခက္ခဲပါသည္။ဤသို႔ ခက္ခဲေသာ ေ႐ွ႕ေနာက္ျဖစ္၊မျဖစ္ အရာတစ္ခုခုကို ယူငင္ျခင္းသည္ ခက္ခဲမႈကိုေက်ာ္လႊားျခင္း မဟုတ္ဘဲ ခက္ခဲမႈအတြင္း သက္ဆင္း က်ေရာက္သြားခံရျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ထို႔ေၾကာင္႔ အက်ိဳးရမႈအေနျဖင္႔လည္း သိပၸံနိယာမမ်ားေၾကာင္႔ရ႐ွိေသာ အက်ိဳးအေရအတြက္မွ်မက အက်ိဳးယုတ္မႈ အေရအတြက္မ်ား လြန္စြာျဖစ္ပြားမည္ ျဖစ္ပါသည္။ဤသို႔ပင္ ေ႐ွ႕ေနာက္ဘဝျပႆနာသည္ ၿငိမ္းခ်မ္းမႈ အလြန္ ေဝးကြာပါသည္။ သက္ေတာ္၉၈ႏွစ္အ႐ြယ္႐ွိ မင္းကြန္းေတာင္႐ိုးမွ တရားျပဆရာေတာ္ႀကီးျဖစ္ေသာ သံုးဆယ္ေပးဆရာေတာ္ႀကီး မိန္႔ၾကားေတာ္မူသည့္ အျဖစ္အပ်က္မွာ ဧရာဝတီျမစ္႐ိုး ႐ြာတစ္႐ြာ၌ ျဖစ္သည္။ ႐ြာမွ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္သည္ ႐ြာကိုဆိုက္ကပ္၍ ေအာက္ျပည္မွေဈးေရာင္း ေဈးေလွႀကီးေပၚမွ လူငယ္
တစ္ေယာက္ႏွင္႔ လူငယ္တို႔ဘာဝ ခ်စ္ႀကိဳက္ေနခဲ႔သည္။ ရက္အတန္ၾကာ၍ ႐ြာမွေဈးေလွႀကီး စုန္ထြက္ေသာအခါ တိတ္တဆိတ္ လိုက္သြားခဲ႔သည္။ ဤသို႔ လိုက္
သြားသည္ကို မိဘမ်ားမသိရန္ လွည့္စားမႈတစ္ခု ျပဳထားခဲ႔သည္။ ေရခပ္အိုး၊ဖိနပ္၊ ဆပ္ျပာႏွင္႔ အဝတ္အစားမ်ားကို ေရစပ္မွာထားခဲ႔သည္။ မိဘမ်ားက သူတို႔သမီး ေရနစ္ေသၿပီဟု မွတ္ယူၾကသည္။ အေလာင္း႐ွာၾကသည္။ မေတြ႕ေသာအခါ လက္ေလွ်ာ႔ၿပီး ဆြမ္းသြတ္ၾကသည္။ တစ္ေန႔၌ ႐ြာတြင္ေမြးဖြားေသာ က
ေလးတစ္ေယာက္သည္ ေရနစ္ေသသူဝင္စား ျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာလာသည္။ အေၾကာင္းထုပၸတ္ႏွင္႔ ဇာစ္ျမစ္မ်ားကို မျြကင္းမက်န္ ေျပာေနသည္။ေအာက္ျပည္သို႔ ခ်စ္သူေနာက္လိုက္သြားေသာ မိန္းကေလးသည္ သားသမီးတစ္ေယာက္ႏွစ္ေယာက္ ရၿပီးေနာက္ မိဘႏွင္႔႐ြာကို လြမ္းဆြတ္သည္ႏွင္႔ကေလးမ်ားကိုပိုက္၍ မိဘရပ္ထံ ျပန္လာခဲ႔သည္။ ႐ြာေရဆိပ္အေရာက္၌ ေသသူမိန္းကေလးျပန္လာၿပီဟု ႐ြာသူ႐ြာသားမ်ား အုတ္ေအာ္ေသာင္းနင္း ေျပာဆိုၾကသည္။ ဤအသံကိုၾကားရၿပီးေနာက္၌ ဝင္စားဆိုသူသည္ ထိုမိန္းကေလး အေၾကာင္း မည္သို႔မွ် မေျပာတတ္ဘဲ အ-သြားခဲ႔သည္ဟူ၍ ျဖစ္သည္။ဤအျဖစ္အပ်က္သည္ မေသဘဲ ဝင္စားမႈဆိုင္ရာ အျဖစ္အပ်က္တစ္ခု
ျဖစ္သည္။ ဤအေၾကာင္း ေနာက္တစ္ခုလည္း မွတ္သားရန္ ျဖစ္သည္။ ဤအျဖစ္အပ်က္ကိုေျပာျပသူမွာ မင္းကြန္းေတာင္႐ိုး ရန္ကင္းေခ်ာင္မွ ဆရာေတာ္ဦးဒီပျဖစ္သည္။ ဆရာေတာ္မိန္႔ၾကားစဥ္က အမွတ္တမဲ႔ျဖစ္၍ ၿမိဳ႕အမည္ကို ေမ႔ခဲ႔သည္။ၿမိဳ႕တစ္ၿမိဳ႕ဟူ၍သာ မွတ္မိေတာ႔သည္။အျဖစ္အပ်က္မွာ ထိုၿမိဳ႕ ေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္း၌ ျဖစ္သည္။ ႏွစ္အတန္ၾကာက ထိုေက်ာင္းဘုန္းႀကီးသည္ ေသလုေမ်ာပါး နာဖ်ားမက်န္းျဖစ္သည္။ ဤေက်ာင္းသို႔ ကေလးတစ္ေယာက္လက္ဆြဲ၍ တကာမတစ္ေယာက္ ေရာက္လာ
သည္။ ဘုန္းႀကီးသည္ တကာမကို ဘယ္ကလာသည္၊ ဘာကိစၥလာသည္ကိုေမးျမန္းရာ တကာမက သူလာရျခင္းမွာ ဤကေလးက ဤေက်ာင္းသြားလို
ေၾကာင္း၊ ဤေက်ာင္းမွာ သူ႕ေနာက္ဘဝက ဘုန္းႀကီးအျဖစ္ ေက်ာင္းထိုင္ခဲ႔ေသာေက်ာင္း ျဖစ္ေၾကာင္း အထပ္ထပ္ပူဆာ၍ ျဖစ္ေၾကာင္း ေလွ်ာက္ထားသည္။ကေလးကို ဘုန္းႀကီးေမးျမန္းသည္။ ဒါ-မင္႔ေက်ာင္းျဖစ္တယ္ဆိုလ်င္မင္းက သည္ေက်ာင္းထိုင္သြားတဲ႔ ဘုန္းႀကီးဘယ္သူလဲ-ဟူ၍ ျဖစ္သည္။ ကေလးကလည္း ျပန္ေျဖသည္။ သူဟာ ဘုန္းႀကီးဦးဥာေဏာ-ဟူ၍ ျဖစ္သည္။ ဘုန္းႀကီးက ျပန္ေျပာသည္၊ "ဘုန္းႀကီးဦးဥာေဏာက ငါကြ၊ မင္းက ဘုန္းႀကီးဦးဥာေဏာဝင္စားတာဆိုလ်င္ ဦးဥာေဏာရဲ႕လွ်ိဳ႕ဝွက္ခ်က္ကို သိျမင္ေအာင္ ဘာျပႏိုင္သလဲ"ဟု ျဖစ္သည္။ ကေလးငယ္ကလည္း ျပန္ေျပာသည္။ တပည့္ေတာ္ ဦးဥာေဏာအစစ္ျဖစ္ေၾကာင္း ဦးဥာေဏာဘဝက ျမႇဳပ္ထားခဲ႔သည့္ေငြအိုးကို ျပပါမယ္ဟုဆိုခါ ဦးဥာေဏာ အမွန္တကယ္ျမႇဳပ္ႏွံထားသည့္ ေငြအိုးကို ျပသသည္။ ဦးဥာေဏာလည္း ေျပာစရာစကား ကုန္သြားသလိုျဖစ္ခါ သည္လိုဆိုေတာ႔ သည္ေငြ
အိုးတဝက္ကို မင္းယူကြာ၊ ငါ-တစ္ဝက္ပဲယူေတာ႔ပါေတာ႔မယ္ ေျပာခါ ေငြအိုးတဝက္ကို ေပးလိုက္ရသည္ဟူ ျဖစ္သည္။ ဤသက္ေသခံခ်က္မ်ားအရ လူဝင္စားသည္ လူဝင္စားဟု ဆိုရေသာ္လည္း အကယ္ ဝင္စားျခင္းမ႐ွိေသာ လူဝင္စားျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင္႔ လူဝင္စားကို အမွန္အကန္က်ေအာင္ေခၚလ်င္ "သူမဟုတ္သူဝင္စား" ဟူ၍သာ ျဖစ္မည္။ဝင္စားခံရသူ၌ ဝင္စားခံရသူမဟုတ္ဘဲ ဘယ္အရာဟုမသိေသာ အရာတစ္ခုဝင္စားျခင္းေၾကာင္႔ ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင္႔ ဘယ္အရာဟုမသိသည္ကို အမည္တပ္ေျပာဆိုျခင္း မျပဳဘဲ အဝင္စားခံရျခင္းကိုသာ အမည္တပ္ေျပာဆိုေသာအေနျဖင္႔ "သူမဟုတ္သူဝင္စား"-ဟူ၍ ေခၚေဝၚရျခင္း ျဖစ္သည္။
ဤသို႔ပင္ လူဝင္စားသည္ လူဝင္စားမဟုတ္ဘဲ "သူမဟုတ္သူဝင္စား"သာ အမွန္ျဖစ္သည္။ ဤသို႔ျဖစ္လ်င္ "သူမဟုတ္သူဝင္စား"သည္ လူဝင္စားေလာက္ သိလြယ္ျမင္လြယ္မႈမ႐ွိ ျဖစ္သြားသည္။ လူဝင္စားသည္ ဝင္စားသည္မွာလူျဖစ္သည္ဟု ေကာက္ခ်က္မခက္၊ "သူမဟုတ္သူဝင္စား"မွာ ဝင္စားသူမွာ "သူမဟုတ္သူ" ဟူ၍ ျဖစ္ေသာေၾကာင္႔ "သူမဟုတ္သူ"မွာလည္း အမ်ားအျပား ႐ွိသည္။ ထို႔ေၾကာင္႔ "သူမဟုတ္သူဝင္စား"သည္ ဝင္စားသူ ဘယ္သူျဖစ္သနည္းဟုျပႆနာတက္သည္။  ေသ႐ြာသည္ လူတို႔မစဥ္းစားအပ္ေသာအရာ ျဖစ္သည္။ "ေသ"-ဟူေသာစကားသည္ပင္ "လူ၏နိဂံုး" အဓိပၸါယ္႐ွိေသာစကား ျဖစ္သည္။ "ေသ"-ဟူေသာႀကိယာသည္ ေသသူကတၲားျဖစ္ေသာလူ၏ မ႐ွိ၊ ကုန္ဆံုး၊ နိဂံုးခ်ဳပ္ျခင္း အနက္ေဟာစကား ျဖစ္၍ ေသၿပီးေနာက္ ေသ႐ြာျဖစ္ေသာ တစ္ေနရာေရာက္ဆိုေသာ
အျဖစ္သည္ ကတၲားမ႐ွိဘဲ၊ ဝါက်တစ္ခု တည္ေဆာက္ေနျခင္းျဖစ္၍ စိတၲဇမွ်ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင္႔ ေသ႐ြာသည္ လူတို႔၏စိတၲဇသာ ျဖစ္သည္။ေသ႐ြာျပန္ဇာတ္လမ္း၌ တပ္စြန္းမိလ်င္လည္း စိတၲဇအဝင္ခံရဖြယ္ ႐ွိသည္။ စိတၲဇအဝင္ခံရလ်င္ အမွန္ျမင္မႈçေတြးမႈ၊ လုပ္ကိုင္çေနထိုင္မႈစေသာ သမၼာတရားမ်ားႏွင္႔ လြဲေခ်ာ္ၿပီး၊ ဆင္းရဲဒုကၡထဲ အလ်ားေမွာက္ လဲက်မည္။ ထို႔ေၾကာင္႔ေသ႐ြာျပန္ဇာတ္လမ္းမ်ားႏွင္႔စပ္၍ ျပခဲ႔ၿပီးသည့္အတိုင္း မွန္ကန္စြာ တန္ဖိုးျဖတ္ႏိုင္ရန္ လိုအပ္လွသည္။

အရွင္ဥာဏ
ဓ မၼ ဝိ ဟာ ရီ
၂၀ -၁၂ -၂၀ဝ၂
ဤေနရာတြင္ အဘယ္အရာသည္ ျပႆနာျဖစ္ရျခင္း အရစ္အျမစ္မွန္ကား အဘယ္အရာနည္းဟူ၍ ေမးပါက အေျဖသည္ကား အမွန္ရွင္းပါသည္။ က်မ္းစကားျဖင့္ ဆိုရပါက ဤေလာကကို အစိုးရေသာမင္းသည္ ဧဝံေဂလိတရားတည္းဟူေသာ သတင္းတရား အကြ်တ္လမ္းစဥ္ကို မျမင္မေတြ႔ေစလိုေသာေၾကာင့္ ေလာကသားမ်ားအား လွည့္စားထားျခင္း၊ သို႔ အေယာင္ေဆာင္လုပ္ေဆာင္ထားခ်က္ သက္သက္သာျဖစ္ပါေတာ့သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ေနာင္ဘဝ ေနာင္ဘဝ ဆိုေသာ မက္လံုးကေလးကိုေပးထားျခင္းအားျဖင့္ လူတို႔သည္ ဖာသိဖာသာျဖင့္ ရေတာင့္ရခဲလွေသာ လူ႔ဘဝႀကီးကို အက်ိဳးမဲ့ကုန္လြန္ေစျခင္းကာ ဘုရား အျဖစ္ေတာ္ကိုပင္ ဟန္႔တား ေႏွာင့္ယွက္ေနေသာ မာရ္နတ္ဆိုး၏ အၾကံသက္သက္သာျဖစ္ပါေၾကာင္း။
ခရစ္ယာန္ ဘာသာတြင္ ေနာက္ဘဝရွိပါသည္ သို႔ေသာ္လည္း ထိုေနာက္ဘဝသည္ အေဆြထင္မွတ္ထားသလို သံသရာတြင္ ေယာင္လည္လည္ျဖင့္ ေနရေသာ ဘဝမ်ိဳးကား မဟုတ္ အသက္ေတာ္ထင္ရွား သဗၺညဳျမတ္စြားဘုရား အရွင္ သခင္ခရစ္ေတာ္ကို ယံုၾကည္ကိုးစားျခင္းအားျဖင့္ ထိုလည္ေနသည္ဆိုေသာ သံသရာ ဝဲဩဂ၏ တဖက္ကမ္းသို႔ ကူးေျမာက္၍ အို၊ နာ၊ ေသျခင္း ကင္းရာ နန္းအမတ စခန္းကို ကူးေျမာက္ျခင္းပင္ျဖစ္သည္။
သမၼာက်မ္းစာတြင္ၾကည့္ပါကလည္း။ ထိုကာလ၌ ေျမမႈန္႔သည္ ေနရင္းေျမသို႔၄င္း၊ ဝိညာဥ္သည္ အရင္ေပးေတာ္မူေသာ ဘုရားသခင္ထံသို႔၄င္း ျပန္သြားရလိမ့္မည္ ဆိုေသာ ဘုရားျမတ္ရွင္၏ အမိန္႔ေတာ္ အတိုင္ ဘုရားဖက္ကာ ထာဝရ အသက္တာကို ပိုင္ဆိုင္းရေပမည္ကား ျဖဴျဖဴ၊ မဲမဲ၊  ဧေကာဗုေဒၶါ အရွင္ကို ယံုၾကည္သူ လူမ်ိဳးတိုင္း ထိုထာဝရ ဘံုဗိမာန္တြင္ ေရာက္သြားရျခင္းကား ကြ်ႏု္ပ္တို႔အတြက္ ေနာင္ဘဝ ပါေပ။ သမၼာက်မ္းစာတြင္ကား ယေန႔ကြ်ႏု္ပ္တို႔ ျမန္မာ လူမ်ိဳးတိုင္း ေတာင့္တေနေသာ
အို၊ နာ၊ ေသျခင္း၊ ပူပင္ ေသာက ကင္းရွင္းေသာ ဘဝ မရွိေတာ့ေပ။

၅။ ခရစ္ယာန္ဘာသာဝင္တို႔၏ ပန္းတိုင္ျဖစ္ေသာ ေကာင္းကင္ ႏိုင္ငံေတာ္သို႔ ဝင္ေရာက္သြားဖူးေသာ မိသားစုႏွင့္ လူပုဂၢိဳလ္တို႔၏၊ အမည္ႏွင့္ လိပ္စာရွိခဲ့ဖူးပါသလား။ ယခုေရာရွိေနပါလွ်င္ လိပ္စာႏွင့္ နာမည္ အတိအက် သက္ေသေဖၚျပပါ။

ယေန႔ အထက္ပါေမးခြန္းတြင္ စာေရးကာ လုပ္ၾကံေမးထားေသာ ေမးခြန္း၏ အေျဖမ်ားကို အဘယ္ရႈေထာင့္ျဖင့္ ၾကားနာ၊ ခံယူလိုသနည္း ဆိုေသာ အေပၚတြင္ မူတည္ေနပါသည္။
ထို႔ေၾကာင့္ တိတိက်က် မရွိေသာ ထိုေမးခြန္း အတြက္ ဦးစြာေမးခြန္းေမးရင္း ေျဖၾကားပါရေစ။ ယေန႔ ဗုဒၶဘာသာ၏ အဓိကပန္းတိုင္ျဖစ္ေသာ နိဗၺာန္သည္ကား ေရာက္ဘူးသူကို မဆိုထားႏွင့္ဦး နိဗၺာန္၏ သေဘာသဘာဝကိုပင္ ေကာင္းေကာင္း သိရွိေသာသူ ယေန႔မရွိေသးသည္ကို ဦးစြာ သတိျပဳမိပါလွ်င္။ စာေမးသူ၏ အေမးကို အေတာ္အတင့္ေတြးၾကည့္ပါကအားလံုး သိႏိုင္သည္မွာ။ ဘာသာတရားကို ယိုးမယ္ဖြဲ႔၍၊ တရားကို က်င့္လိုသူမဟုတ္ ၊ ဘုရားကိုလည္း ကိုးကြယ္လိုသူမဟုတ္ပဲ၊ သာသာနာကို ေႏွာင့္ယွက္ဖ်က္ဆီးျခင္းငွါသာ အားထုတ္ၾကိဳးပမ္းေနေသာ မဟာ့အေမွာင့္တကာ့တို႔တြင္ သရဖူေဆာင္းေနသူပင္ျဖစ္ေတာ့ေလသည္။
အေမးရွိက ေျဖအပ္လွ ဆိုေသာ စကားအတိုင္း အေျဖကိုကား ေပးရေပလိမ့္မည္။
၁။ ဧေနာက္သည္ ဘုရားသခင္ႏွင့္အတူသြားလာ၍၊ သူသည္ သိမ္းယူျခင္းကို ခံေတာ္မူ၏( ကမၻာဦး ၅း၂၄)။
၂။ ဧလိယသည္လည္း မီးရထားျဖင့္ ေကာင္းကင္ဘံုသို႔ တက္ေလသည္ ( ၄ ရာ ၂း၁၁)။
၃။ ေယရႈခရစ္ေတာ္ ဘုရားသခင္သည္ကား ေကာင္းကင္ဘံုမွျြကလာ၍၊ လူတို႔အား သမၼာတရား၊ အကြ်တ္တရား ႏႈတ္ကပါတ္ေတာ္ ေရၾကည္စစ္ကို တိုက္ေၾကြးေတာ္မူခဲ့ေလသည္။ ( ေယာဟန္ ၁၆း၂၈)။
ထို႔အတူ သခင္ခရစ္ေတာ္ ဘုရားဤေလာကတြင္ သာသနာအတြက္ ၾကြလာစဥ္အခါက"ေမာေရွႏွင့္ အတူ ဧလိယ"တို႔သည္ ခရစ္ေတာ္ ဘုရားရွင္ႏွင့္ အတူေနခဲ့ေၾကာင္းကို ျမင္ေတြ႔ႏိုင္ပါသည္။
ယခု အသင္စာေမးသူ၏ ဗုဒၶဘာသာဘက္သို႔လွည့္ၾကပါစို႔……
တလက္စတည္း စကားဆိုရပါက၊ ျပင္သစ္ပညာရွင္ ပူဆင္၏ အဆိုက  ဗုဒၶဘာသာဝင္ မ်ားတို႔သည္ နိဗၺာန္ကို "ဘာဝ" ( အရွိ) သေဘာလည္း မဟုတ္၊ "သဘာဝ" ( မရွိသေဘာလည္းမဟုတ္) "ပပဥၥ" ( သံသရာအခ်ဲ႔ တရားမ်ားကို လြန္ေျမာက္သြားျခင္းျဖစ္သည္ဟု ခံယူသည္။ သို႔ပါေသာ္လည္း နိဗၺာန္ကို အမတ ( မေသရာ) ေယာဂေကၡမာ ( ေယာဂကုန္ရာ) အစၥဴတ ( မေရႊ႔ေလ်ာရာ) ဟု အဘယ့္ေၾကာင့္ ဆိုၾကျပန္သည္ကို နားလည္ရန္ ခဲယွဥ္းလွေပသည္ ဟုဆိုေလသည္။
တဖန္ ဆရာေတာ္ ဦးအာစကၡဏက "နိဗၺာန္ဟူသည္ အဘယ္နည္းဆိုသည့္ေမးခြန္းပုစၦာကို ဗုဒၶရွင္လက္ထက္ေတာ္ကစ၍ ပင္ ယခုမ်က္ေမွာက္ေခတ္တိုင္ေအာင္ ေျဖခဲ့ေသာ အေျဖေပါင္းကား မ်ားလွေလၿပီ။ သို႔ရာတြင္ အေမးပုစၦာေပါင္းမဆံုးေတာ့ျပီ။ အေျဖဝိသဇၨနာေပါင္းလည္း မဆံုးေခ်။ ဆိုလိုရင္းကား ( ေမးလို႔လည္းမကုတ္၊ ေျဖလို႔လည္း မဆံုးႏိုင္ေသာ) အခ်က္ၾကီးပင္ျဖစ္ေလေတာ့သည္။ နားမလည္၊ နားမရွင္းၾကေသာ သတၱဝါတို႔ကား အသေခ်ၤ၊ အနႏၱမ်ားလွကုန္၏။  ထို႔ေၾကာင့္ ထိုသတၱဝါတို႔နားလည္ေအာင္ ေျဖရွင္းေပးႏိုင္ဖို႔ရန္အတြက္ ဗုဒၶရွင္ေပါင္းမ်ားစြာတို႔ပြင့္ေပၚကာ ေျဖရွင္းေပးရဦးမည္ကား မလြဲေခ်။ ထိုမ် မက ခက္ခက္ခဲခဲနက္နဲလွေသာ ျပႆနာတို႔၏ အေျဖမွန္ကို သင္တို႔အား ယခုငါေျဖၾကားေပးႏိုင္ပါသည္ဟု ၾကံဳးဝါးေျဖရွင္းရန္မွာ ကြ်ႏု္ပ္တို႔ လူသားမ်ားအတြက္ လြယ္ကူေသာ ကိစၥမဟုတ္ပါေလ။ ဗုဒၶရွင္ေတာ္၏ လက္ထက္မွစ၍ ပညာခြ်န္ေသာအရွင္ျဖစ္ေတာ္မူေသာ သာရိပုတၱရာအရွင္ျမတ္သည္ပင္ ထိုျပႆနာကို တိုက္ရိုက္မေျဖရွင္းေပးႏိုင္ဘဲ၊ သြယ္ဝိုက္ကာျပဳေသာ နည္းျဖင့္သာ ေျဖရွင္းေတာ္မူခဲရေလသည္"ဟူ၍ ဆိုခဲ့ေလသည္ကို ျပန္ေျပာင္းကာ သတိရတတ္ပါေစ။
( ဆရာေတာ္ ဦးအာစကၡဏ၊ အဗ်ာကတ၊ နိဗၺာန္၊ ျမတ္နိဗၺာန္)။

အျခားအျခားေသာ ေမးခြန္းျဖင့္ ျပန္ေမးရန္ရွိေသာ္လည္း မေမးလိုေတာ့ပါ သို႔ေသာ္ ဤ ဂါထာအား အဘယ္သို႔ေျဖရွင္းမည္ကို စဥ္းစားေပၾကည့္ပါေလ။ " ပရိနိဗၺဴေတာ ပုဂၢေလာ ဂဟေန အတၳီတိ ဥေစၥေဒါ၊ပရိနိဗၺဴေတာ ပုဂၢေလာ ဂဟေန နတၳိတီ သတၱေဒါ" ဤကား ပရိနိဗၺာန သုတ္တြင္ပါေသာက်မ္းပင္ျဖစ္ပါသည္။ နိဗၺာန္ႏွင့္စပ္လွ်ဥ္း၍ကား ေရာက္ဖူးသူကို မဆိုထားႏွင့္ ဘာဘာညာဘာ ဂဃနဏ သိရန္ျပဳျပီးမွသာလွ်င္ "ဝရွိမွ ဝိလုပ္သင့္ေပသည္" အေမးကိုထုတ္ရန္ ဆင္ျခင္သတိျပဳပါေလ။

၆။ ထာဝရဘုရားသည္ ကမၻာကိုဖန္ဆင္းသည္ဟု ဆိုရာတြင္ ဘယ္အက်ိဳးကိုေမွ်ာ္ကိုး၍ ဖန္ဆင္းပါသနည္း။

၇။ ခ်မ္းသာေစလိုသည္ဟုဆိုပါက ယခုခႏၶာရွိသူတိုင္းသည္ ဆင္းရဲျခင္း အမ်ိဳးမ်ိဳးေတြ႔ၾကံဳေနၾကသည္။
ဘုရားသခင္ျဖစ္ေစလိုသည့္ခ်မ္းသာမျဖစ္သည္မွာ အနႏၱတန္ခိုးေတာ္ မရွိ၍ ဘာမွအစြမ္းမရွိ၍ ျဖစ္ရသည္ဆိုက ဘယ္လိုျပန္လည္ေျဖေပးႏိုင္ပါသနည္း။

ေမးခြန္း ၆ ႏွင့္ ၇ အတြက္ အေျဖ။

ထိုေနရာတြင္ ဦးဆံုးေမးရန္မွာ သင္ႏွင့္ ကြ်ႏု္ပ္တို႔၏ ဘဝအား အေကာင္းအဆိုးကိုေတြး၍ ဘုရားရွင္အား အျပစ္တင္ေဝဖန္ျခင္းထက္ ရခဲလွေသာ လူ႔ဘဝကို အက်ိဳးရွိရွိအသံုးခ် အသက္ရွင္သန္ျခင္းကား သာ၍ေလွ်ာ္ကန္ သင့္ျမတ္သည္ဟု ဦးစြာ အၾကံေပးလိုက္ပါရေစ….
ယေန႔ ကြ်ႏု္ပ္တို႔သည္ အလိုအေလွ်ာက္ ဤေလာကသို႔ ဝင္ေရာက္လာၾကေသာသူမ်ားျဖစ္ပါက။ အဘယ့္ေၾကာင့္ ဟိုမွာဘက္ကမ္းတြင္ ရင္ဆိုင္ရဦးမည့္ေဘးအား ေၾကာက္ရြံ႔ေနရန္လိုပါသနည္။ ထို႔ေၾကာင့္ လူသည္ ကမၻာအတြင္းသို႔ အလိုလိုဝင္ေရာက္လာျခင္း၊ ဖန္ဆင္းရွင္မရွိ သဘာဝမဟုတ္ေသာ သဘာဝ အတိုင္းျဖစ္ေပၚသည္ဟု ခံယူထားသည့္အတိုင္း ဦးစြာ အျပစ္တင္ျခင္းစကားကို စတင္ေဆြးေႏြးၾကပါဦးစို႔။
၁။ သင့္အား လူ႔ေလာကသို႔ လူသားတဦးျဖစ္ရန္ ေကြ်းေမြးျပဳစုခဲ့ၾကေသာ မိဘႏွစ္ပါးအား အျပစ္တင္ျခင္းသည္ ကုသိုလ္တရားလား၊ သို႔တည္းမဟုတ္ အကုသိုလ္ တရားလားဟူ၍ ဦးစြာေျဖၾကားေပးပါရန္ ေတာင္းဆိုပါရေစ။
၂။ မိဘမ်ားအား အဘယ့္ေၾကာင့္ ကျမင္းေက်ာထကာ ကြ်ႏု္ပ္ကို ေမြးသနည္းဆိုပါက။ ေမြးသမိခင္သည္ ဝမ္းေျမာက္ႏိုင္ပါမည္ေလာ။
၃။ ထိုသို႔ေမးျခင္းသည္ ျမန္မာ့ ယဥ္ေက်းမႈအရေသာ္လည္းေကာင္း၊ ဘာသာေရး ရႈ႔ေထာင့္အရေသာ္လည္းေကာင္း၊ လူမႈေရး ရႈ႔ေထာင့္အရေသာ္လည္းေကာင္း သားေကာင္းသမီးေကာင္း တဦးအေနျဖင့္ေမးသင့္ေသာ ေမးခြန္းျဖစ္ပါသလား ဆိုသည္ကို စဥ္းစားဆင္ျခင္ျခင္းအားျဖင့္ သတိခ်ပ္ေစရန္ေမးခြန္းေမးခ်င္ပါသည္။

"ငါ၏ သားသမီးတည္းဟူေသာ၊ ငါ့နာမျဖင့္ သမုတ္ေသာသူ၊ ငါ၏ဘုန္းအသေရဖို႔ ငါဖန္ဆင္းျပဳျပင္၍ ဧကန္စင္စစ္ လုပ္ၿပီးေသာ သူအေပါင္းတို႔ကို ေဆာင္ခဲ့ေလာ" ဟူ၍ႏႈတ္ကပါတ္ေတာ္၌ မိန္႔ျြမတ္ေတာ္မူသည့္အတိုင္း ဘုရားရွင္သည္ လူသား အပါအဝင္ ဩကာသ ေလာက၊ သတၱေလာက၊ ထာဝရေလာက ဆိုေသာ ေလာက သံုးပါးကို ဖန္ဆင္းေတာ္မူခဲ့ပါသည္။
ႏႈတ္ကပါတ္ေတာ္ အတိုင္းဆိုရပါက ဘုရားရွင္သည္ လူသားႏွင့္ အတူတကြ မိတ္သဟာ ဖြဲ႔ကာ ျငိမ္းခ်မ္းေသာ ဘဝကို ပိုင္ဆိုင္ေစလိုသည့္အတိုင္း ကနဦး လူသားႏွစ္ဦးအား ဧဒင္ ဥယ်ာဥ္ အရပ္တြင္ ထားေတာ္မူခဲ့ေလသည္။ ထို႔ေၾကာင့္လည္း ကြ်ႏု္ပ္တို႔ျမန္မာ စကားမွာ " ငါတို႔သည္ကား ႏြယ္ေတာ္သားပင္ ဘုရားမ်ိဳးပင္ျဖစ္ၾကေလ၏ " ဆိုေသာစကားအတိုင္၄င္း။ "အရိယာႏြယ္ဝင္"ဟူ၍၄င္း စကားပံုထားရွိခဲ့ေလသည္မဟုတ္ပါလား။ ထို႔ေၾကာင့္ ဘုရားရွင္သည္ လူသားတို႔အား ဖန္ဆင္းျခင္းသည္ အဓိပၸါယ္ရွိပါသည္။ လြတ္လပ္ေသာ အေတြးအေခၚႏွင့္ ေပါင္းစပ္ထားေသာ လူသတဝါတို႔ႏွင့္  ေပါင္းစည္း မိတ္သဟာယ ဖြဲ႔လိုေသာ ဘုရားသခင္ျဖစ္ပါသည္၊ ဘုရားသခင္သည္ စက္ရုပ္မ်ား၊ ဥာဏ္မရွိေသာ ဆင္ျခင္တံုတရား မရွိေသာ အရာမ်ားကဲ့သို႔ လူကို မဖန္ဆင္းခဲ့ျခင္းကို ပင္ေက်းဇူးေတာ္ ဂုဏ္ေတာ္ကို အခါခါေအာက့္ေမ့၍ ဘဝနာ တရားပြားကာ သာ၍ၾကည္ညိုကိုးကြယ္ ဆည္းကပ္သင့္လွေပသည္။
က်မ္စာေတာ္ျမတ္တြင္ၾကည့္ပါက လူအား သတၱဝါအားလံုးထက္ ထူးကဲစြာ တမူထူးျခား ဖန္ဆင္းေတာ္ မူခဲ့သည္ကို ျမင္ႏိုင္ပါသည။ ဘုရားသခင္အား မယံုၾကည္ အတၱဝါဒီ၊ မိစၦာဝါဒီမ်ားက ေဝဖန္ရႈတ္ခ်ျခင္း၊ ဖ်က္လိုဖ်က္ဆီး ၾကံေဆာင္ျခင္းစသည့္ အေတြးအေခၚမ်ားႏွင့္ လံုးျခာလိုက္ေနေသာ ဤကမၻာေလာကၾကီးတြင္၊ လူျဖစ္က်ိဳးနပ္ေသာ အမြန္ျမတ္ဆံုးေသာ လူသားတဦး၏ လုပ္ငန္းေဆာင္တာမွာ "ဘုရားဖက္ျခင္းပင္" ျဖစ္သည္။ ဘုရားမဲ့လူ၊ ဒိဌိဟူတည္း ဆိုေသာ ဆိုရိုးစကားမွ အသက္ရွင္ေတာ္မူေသာ " ဧေကာဗုေဒၶါ" အရွင္၏ "ဧေကာဓေမၼာ" တခုတည္းေသာ တရားလမ္းကာ၊ မာရ္ငါးပါးကို ေအာင္ျမင္ေတာ္မူေသာ ေယရႈခရစ္ေတာ္ ဘုရားကို အၾကြင္းမဲ့ ယံုၾကည္လက္ခံျခင္းပင္ျဖစ္သည္။ ထိုသခင္ကို လက္ခံလိုက္ျခင္းသည္။ ယေန႔ပင္ လူျဖစ္က်ိဳးနပ္ေသာ လူသားစင္စစ္ျဖစ္သြားျခင္းပင္ျဖစ္သည္။
ပခံုးႏွစ္ဖက္ၾကားမွ ေခါင္းေပါက္ေသာ္ျငားလည္း ဘုရားမသိပါက ထိုသူသည္ "အဟိတ္ တိရိစၦာန္" ႏွင့္ထူးမျခားနားပါေလ။ သမၼာက်မ္းစာေတာ္ျမတ္၌ကား ဘုရားရွင္သည္"မိုးေကာင္းကင္ကို ဖန္ဆင္းေတာ္မူေသာ ထာဝရဘုရားသည္ ေျမႀကီးကိုျပဳျပင္ ဖန္ဆင္း၍ အျမဲတည္ေစေတာ္မူေသာအရွင္၊ အခ်ည္းႏွီးဖန္ဆင္းသည္ မဟုတ္ သတၱဝါတို႔ ေနစရာဘို႔ ဖန္ဆင္းေတာ္မူ၏ " ( ေဟရွာယ ၄၅း၁၈ )။ ထို႔ေၾကာင့္ ေမ်ာက္မွ ဆင္းသက္လာေသာ လူသားမ်ားမဟုတ္သည့္အတြက္ ထိုဘုရားရွင္အား ခ်ီးမြမ္းပါေလ၊ အလိုလိုေပၚေပါက္လာ၍ အလိုလို ကယ္သူမဲ့ျဖင့္ သံသရာ ဝဲဩဃမွာ အလိုလို အေၾကာင္းမရွိ၊ သက္သက္မဲ့ လည္ရမည့္သူမဟုတ္ေသာေၾကာင့္လည္း ထိုဖန္ဆင္းရွင္အား ကြ်ႏု္ပ္ခ်ီးမြမ္းပါ၏။

၈။လူသားတို႔ ၾကံဳေနရတဲ့ ဒုကၡဆင္းရဲ အမ်ိဳးမ်ိဳးတို႔သည္ ေသခ်ာေလ့လာၾကည့္ပါက ခႏၶရွိသူတိုင္း ဒုကၡမကင္းေၾကာင္း ေသခ်ာလွပါသည္။ ဒါ့ေၾကာင့္ လူသားတို႔ကို ဖန္ဆင္းေသာထာဝရ ဘုရားသည္ ခ်မ္းသာေပးပါသလား၊ ဆင္းရဲေပးပါသလားဆိုတာ ေျဖေပးပါ။

၉။ လူသားတို႔ကို ေမတၱဂရုဏာေတာ္ျဖင့္ ဖန္ဆင္းသည္ဟု ဆိုပါက မည္သူတစ္ဦးကမွ် မလိုခ်င္ မေတာင့္တ ( အို၊ နာ၊ ေသ) ဒုကၡဆိုးႀကီးကိုပါ ဘာ့ေၾကာင့္ဖန္ဆင္းခဲ့ပါသနည္း။ ထာဝရ ဘုရား၏ ေမတၱာကို ရွင္းျပပါ။

၁၀။ ေမြးျခင္း၊ ေသျခင္း၊ ဆင္းရဲျခင္း၊ ခ်မ္းသာျခင္း၊ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္း၊ ေၾကကြဲျခင္း စသည့္အရာရာတိုင္းသည္ ဘုရားသခင္၏ အလိုေတာ္အတိုင္းသာ ျပဳရမည္ဟုဆိုပါက သူတစ္ပါး၏ ေစာ္ကားျခင္းခံရေသာ အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦး၏ အျဖစ္ဆိုးသည္ ဘုရားသခင္၏ အလိုေတာ္အတိုင္းဟု သေဘာသက္ေရာက္ဖြယ္ရွိပါသည္။ ဤသို႔မွန္ကန္ပါက ဘုရားသခင္၏ ဂရုဏာေတာ္သည္ မည္သို႔နည္း။

ေမးခြန္း ၈ ၊ ၉ ႏွင့္ ၁၀ အတြက္အေျဖ။

ပိဋကတ္က်မ္းလာအရ ၊ ရွင္ေတာ္ေဂါတမဗုဒၶက "ရဟန္းတို႔ ဤသံသရာ ဝဲဩဃ၏ အစကိုမသိႏိုင္၊ အဝိဇၨာဖုန္းကြယ္အပ္ကုန္သည္ျဖစ္၍၊ တဏွာေႏွာင္ႀကိဳးျဖင့္၊ ဖြဲ႔အပ္ကုန္သည္ျဖစ္၍ ဤဘဝမွ ထိုဘဝ၊ ထိုဘဝမွ ဤဘဝသို႔ ေျပးသြားက်င္လည္ၾကရသည့္ သတၱဝါတို႔၏ ေရွးေရွးဘဝအစြမ္းသည္ မထင္ႏိုင္" ( မသိႏိုင္)။ အနမတဂၢသံယုတ္။
ေတာင္ငူျမိဳ႔၊ အိုးကုန္းတိုက္ေန သဃၤာေတာ္ထံေပးစာတြင္" ရွင္ေတာ္တို႔က၊ လူ၏အစ၊ ျဗဟၼာကဟု ေျဖမည္ကိုသိသည္ႏွင့္ ေျဖေမးလိုက္သည္ကား။ ျဗဟၼာက လူဘြားသည္မွန္လွ်င္၊ ထိုျဗဟၼာသည္လည္း ျဗဟၼာမျဖစ္မီက ေရွ႔ဦးစြာ လူျဖစ္ရမည္ မဟုတ္ေလာ။ လူျဖစ္ျပီးမွ ဒါန၊ သီလ၊ ကုသိုလ္အရွိန္အဟုန္ေၾကာင့္ ျဗဟၼာဘံုသို႔ေရာက္ရေၾကာင္းကို က်မ္းဂန္မ်ား၌ ေတြ႔ရသည္ မဟုတ္ပါလား။ ဟုတ္လွ်င္ လူ၏အစသည္ အဘယ္ကနည္း။
တဖန္ ဓါတ္ေလးပါးျဖင့္ ျပဳျပင္သည္မွန္လွ်င္ ၄င္းတို႔က အယ္သို႔နည္း။ ျဖစ္လွ်က္ရွိေသာ ဓါတ္ဟူသည္ကား ေျမကို အမ၊ မိုးကို အဖို၊ ေရကို သေႏၶ ဆယ္ေလတံ တကံျဖစ္ရဟူ၍ လာသည္ မဟုတ္ေလာ"သို႔ကိုေထာက္လွ်င္ ျဗဟၼာအစေလာ။ ဓါတ္အစေလာဟု ေမးရန္တျပန္ရွိေလသည္။ ( ေတာင္ငူျမိဳ႔၊ အိုးကုန္းတိုက္ေန သဃၤာေတာ္ထံေပးစာ)။တရားေတာ္အေၾကာင္း။ကမၻာဦးသူတို႔သည္၊ ပီတိတည္းဟူေသာ အစာကိုမွီဝဲလွ်က္၊ အသက္အသေခ်ၤယ် လြန္ၿပီးမွ၊ ေျမတြင္ ဟိုမွာတကြက္၊ သည္မွာတကြက္ ေပၚထြက္ေသာ ေျမဆီကို ( ရသ ပထဝီ) တေယာက္ေသာသူသည္၊ လက္ေခ်ာင္းျဖင့္ ယူ၍စား၏။ ထိုေျမဆီသည္ တေသာင္းခုႏွစ္ေထာင္ေသာ အေၾကာမတို႔ကိုႏွံ႔၍ တည္၏။ ထိုသူ၏ အတုကို တပါးေသာ သူတို႔လည္းလိုက္၍ျပဳ၏။ ထိုအခါ ဇီဝွါဝိညာဥ္သည္ျဖစ္ေလ၏။ ထိုသူတို႔ တပ္ေသာတဏွာစိတ္တို႔ေၾကာင့္၊ မိမိတို႔၏ ကိုယ္ေရာင္ကိုယ္ဝါသည္ ကြယ္၍၊ ေကာင္းကင္ခရီးျဖင့္သြားျခင္းငွါလည္း မစြမ္းႏိုင္ကုန္။ သူတို႔၏ ကိုယ္သည္လည္း၊ ေဖါက္ျပန္ခဲ့သည္ႏွင့္ ၊ အခ်ိဳ႔တို႔သည္၊ အဆင္းလွကုန္၏။အခ်ိဳ႔တို႔သည္၊ အဆင္းမလွကုန္။ အဆင္းလွေသာသူတို႔သည္၊ မလွေသာသူတို႔အား ကဲ့ရဲ့႐ႈတ္ခ်ၾကကုန္၏။ ထို႔ေနာက္မွ ေျမဆီ ( ရသပထဝီ)သည္ ကြယ္ေလ၏။ ထိုေျမဆီေနာက္၊ ေျမမွ အလိုလိုေပၚေပါက္လာေသာ မိႈသဏၭာန္ေျမလႊာ (ဘူမိပပၸဋက) သည္ထင္ရွားျဖစ္၏။ ထိုေျမလႊာကိုပင္ စားလွ်က္ေနၾကကုန္၏။ ထိုအခါ၊ ထိုသူတို႔သည္၊ အလြန္မာန္မူ၍ အဘိမာနျဖင့္၊ တပါးေသာ သူတို႔ကို ခ်ိဳးဖဲ့ၾကကုန္သည္ျဖစ္၍၊ ေျမလႊာသည္ ကြယ္ျပန္ရာ၊ အလြန္ခ်ိဳေသာ ႏြယ္ ( ပဒါလတာ) ကိုစားၾကကုန္၏။ ထိုႏြယ္ခ်ိဳကြယ္ျပန္ေသာအခါ၊ ဆန္လံုးသက္သက္ျဖင့္ သီးေသာ သေလးဆန္ကိုယူ၍စားၾကကုန္၏။ ထိုသို႔ရုန္႔ရင္းေသာ သေလးဆန္ကိုစားသျဖင့္၊ ၄င္းအစာ၏ စြန္႔ပစ္ရာ၊ ဝစၥမဂ္ပသာဝမဂ္တို႔သည္ ထင္ရွားေပၚလွ်က္ ဣတၴိလိင္၊ပုလႅိင္တည္းဟူေသာ မိန္းမ၊ ေယာက်ၤားတို႔၏ သဏၭာန္သည္ ထင္ရွားျဖစ္ေလ၏။ ထိုအခါ ေယာက်ၤားသည္ မိန္းမကို၄င္း၊ မိန္းမသည္ ေယာက်ၤားကို၄င္း၊ အခါေလးျမင့္ တစိန္းစိန္းၾကည့္႐ႈသျဖင့္၊ ကာမရာဂ စိတ္တို႔သည္ အားႀကီးစြာ ျဖစ္ေပၚလာသျဖင့္၊ ေမထုန္အမႈကိုျပဳၾကကုန္၏။ ထိုအမႈကိုျမင္ေသာ ပညာရွိတို႔သည္ စက္ဆုပ္သျဖင့္၊ တံေတြးျဖင့္ေထြးျခင္း၊ျပာ၊ခဲတို႔ျဖင့္ပစ္ေပါက္ျခင္း၊ ကဲ့ရဲ့ျခင္းကိုျပဳၾကကုန္၏။ ထိုအခါ ကြယ္ဝွက္လိုေသာငွါ၊ အိမ္ယာေဆာက္ျခင္းျပဳလုပ္၍ မိမိတို႔အဂၤါကို ဖံုးလႊမ္းဘို႔ရာလည္း၊ ကပၸရုကၡတည္းဟူေသာ ပေဒသာပင္မွ အဝတ္တို႔ႏွင့္ ကိုယ္ကိုဖံုးလႊမ္းၾကေလ၏။ ဤေနရာတြင္ လူသားအစ၌ အို၊ နာ၊ ေသျခင္း မရွိသည္ကို ေတြ႔ႏိုင္ပါသည္၊ ထိုေနာက္လူတို႔၏ ဆိုးညစ္ေသာ အျပစ္တရားေၾကာင့္ အေဆြမ်ား၏ က်မ္းဂန္တြင္ပင္ ဆိုထားသည္ကို မေမ့သင့္ပါေပ။

၁၁။ သာမန္ထူးခြ်န္ေသာ လူပုဂၢိဳလ္ပင္လွ်င္၊ ထူးခြ်န္လာဖို႔ၾကိဳးစားျဖတ္သန္းလာခဲ့ရသည့္ ခိုင္လံုေသာ အတၴဳပၸတၱိသည္ရွိ၏။ ယခုကဲ့သို႔ တုႏိႈင္းမမွီေသာ ဘုရားတစ္ဆူျဖစ္ဖို႔ ထူးျခားစြာၾကိဳးစားျဖတ္သန္းခဲ့ရေသာ ခိုင္လံုေသာ အတၴဳပၸတၱိသည္ရွိသင့္လွေပသည္။ ရွိကေဖၚျပပါ။ အက်ိဳးတရားတစ္ခု တစ္ခုတိုင္းတြင္ အေၾကာင္းတရားသည္ရွိ၏။ အေၾကာင္းတရားမရွိက အက်ိဳးတရားေပၚရိုးထံုးစံရွိပါသလား။ အခိုင္အမာေျဖၾကားေပးပါ။

ဤေမးခြန္းႏွင့္စပ္လွ်ဥ္း၍ အေဆြဓမၼစာရႈသူသည္ အျပစ္တင္ရန္ လြန္စြာစိတ္ေစာေနျခင္းျဖစ္သည္ကို သတိျပဳေစခ်င္ပါသည္။ အေၾကာင္းအက်ိဳးကို ေသေသခ်ာခ်ဂဃနဏ မသိဘဲ အျပစ္တင္ျခင္းသည္ သူေတာ္တို႔ ျပဳအပ္ေသာ အက်င့္တရားမဟုတ္ပါေလ။
ကြ်န္ေတာ္ အထက္ပါ ေမးခြန္းအေျဖမ်ားတို႔တြင္ပင္ အေတာ္အသင့္သိရွိေလာက္ေပသည္။ အေၾကာင္းမွာ ဘုရားျမတ္စြာ အရွင္သည္ ဤေလာက စၾကာဝဠာႀကီးကို ဖန္ဆင္းေပးရာတြင္ အျပစ္တရား လံုးဝ ပါဝင္ ပတ္သက္ျခင္း မရွိခဲ့ပါ။ သို႔ဆိုက အဘယ့္ေၾကာင့္ ဤအရာမ်ား ျဖစ္ေပၚေနရသနည္းဟု ေသာအေဆြ၏ ေမးခြန္းသည္။ အက်ိဳးဆက္ပင္ ျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ အေၾကာင္းတရားကို ျဖစ္ေစေသာ သူမွာ ေမတၱာရွင္ဘုရား မဟုတ္ခဲ့ေသာေၾကာင့္ အျပစ္တင္သားရွိ အျပစ္တင္လိုပါက။ နာခံျခင္းကင္းေသာ လူသားမ်ိဳးႏြယ္စု သင္ႏွင့္ ကြ်ႏု္ပ္တို႔ပင္ျဖစ္ေပသည္။ ဘုရားရွင္၏ ဖန္ဆင္းျခင္းတြင္ အားလံုး ကြ်ႏု္ပ္တို႔ ေမ်ာ္လင့္ေတာင့္တေနေသာ အို၊ နာ၊ ေသျခင္းကင္းေသာ အမတသုခနန္းပင္ျဖစ္ေပေတာ့သည္။ ထိုေနရာတြင္ ထပ္မံ၍ ျမန္မာ စကားျဖင့္ ရိုးရွင္းစြာ ဆိုရပါက တရားကို နားမေထာင္ရံုသာမက၊ လိုသလိုျပဳျပင္ တရားကို ေစာ္ကားေသာ တရားစာေရ သင့္ေသာေဘး၊ ႏွင့္ ဘုရားကို မဖက္ အမွားကိုဖက္ကာ ဘုရားအား ျပစ္မွားမိေသာ ဘုရားစာေရ သင့္ျခင္းစေသာ ေဘးမွ ယေန႔ လူသားအားလံုး ခံစားေနၾကရေသာ ဆိုးက်ိဳးမ်ားပင္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ မျပစ္မွားအပ္ေသာ ဘုရားအား ျပစ္မွားေသာ ရလာဒ္ပင္ ျဖစ္သည္။
တဖန္ ဤေနရာတြင္ ထပ္၍စာရႈသူအား မွားမိေသာ အျပစ္ကို ေနာင္တရပါ။ ထပ္၍ျပစ္မွားေသာ အျပစ္မ်ိဳးကို တဖန္မျပဳပါေလႏွင့္ "အေၾကာင္းမွာ လူသည္ ကိုယ္၊ ႏႈတ္၊ စိတ္" တို႔ျပဳသမွ်သည္ တေန႔စီရင္ျခင္းကို ခံရေပမည္။ ထို႔ေၾကာင့္ " ကံကံ၏ အက်ိဳးတရားကို ယိုးမယ္ဖြဲ႔၍ ဆူးပံုမနင္းရ" ဆိုေသာ စကားအတိုင္း ဤေနရာတြင္လည္း ထပ္တူထပ္မ်ထိုသူသည္ သူ၏ အက်ိဳးဆက္အတိုင္း ခံရေပမည္။ အေဆြေျပာ ပံုဥပမာတိုင္း အမႈျဖစ္ခဲ့ေသာ္ကား ဘုရားသခင္ျမတ္ရွင္ေတာ္၏ အလိုေတာ္တြင္ မဟုတ္သည္ကို အေဆြထင္ထင္ရွားရွား ျမင္ႏိုင္ေပေတာ့မည္ဟု ယံုၾကည္ပါသည္။ အကယ္၍ သင္၏ အမိကို အကြ်ႏု္ပ္က မတရားျပဳက်င့္သည္ဆိုပါစို႔ "ဤကား ကံတရားကို ယိုးမယ္ဖြဲ႔မည္လား" ဗုဒၶကလည္း ဤေနရာတြင္ သင္က ကံတရားကို ယိုးမယ္ဖြဲ႔ပါက မိစၦာဒိဌိဆိုေသာ ဘြဲ႔ထူးကိုသာေပးေတာ္မူပါလိမ့္မည္။ကမၼဝိပါကံ၊ ကံ၏အက်ိဳးသည္။ အပၸံ၊ အနည္းငယ္သာတည္း။ အဝေသသံ၊ ၾကြင္းေသာ ကံတပါးေသာ မလိမၼာျခင္း အေၾကာင္းေၾကာင့္ျဖစ္ေသာ၊ သုခ၊ ဒုကၡ အမ်ိဳးမ်ိဳးကို၄င္း၊ ေကာင္းက်ိဳး မေကာင္းက်ိဳးကိုတို႔သည္။ ဗဟုတရံ၊ အလြန္မ်ား၏။ တတၱ၊ ထိုသို႔ျဖစ္ရာ။ ဗာလာ၊ လူျပိန္းတို႔သည္။ သဗၺံ၊ အလံုးစံု ေကာင္းက်ိဳး မေကာင္းက်ိဳးေဝဒနာမ်ိဳးတို႔သည္။ ကမၼဝိပါကံေယဝ၊ ကံ၏ အက်ိဳးတို႔သာတည္း။ ဣတိ၊ ဤသို႔။ အတိဓါဝႏၱ၊ အမွန္သေဘာ ဘုရားေဟာကို လြန္၍ေျပာကုန္၏။ ။ မွန္ေပ၏၊ အနာေရာဂါ ရွစ္မ်ိဳးျပရာ၊ ကံေၾကာင့္တပါးသာပါ၏။ အသက္ရွင္ျခင္း အေၾကာင္းတရားေလးပါးျပရာ၊ ကံေၾကာင့္ တပါးသာပါ၏။ ။ပဌာန္း ပါဠိေတာ္၌ အေၾကာင္းတရား ၂၄ ပစၥည္းျပရာ၊ ကမၼပစၥည္း တပါးသာပါ၏။
ထို႔ေၾကာင့္၊ ဝိသုဒၶိမဂ္ အဌကထာ၌ အေနေကဟိပနကာေရေနဟိ အေနကေမဝေဟာတိ။ ။ပပ၊ စင္စစ္ေသာ္ကား။ အေနေကဟိ၊ မ်ားစြာေသာအေၾကာင္းတို႔ေၾကာင့္။ အေနကေမဝ၊ အက်ိဳးမ်ားသည္သာလွ်င္။ ေဟာတိ၊ျဖစ္၏။ ။လူမတန္ ကံခ် ဟူသကဲ့သို႔၊ ကံကိုသာ ရိုးမေနႏွင့္ သို႔မဟုတ္ပါက မ်က္ေမွာက္ ဘုရားတရားကို ရွိေဖြဆည္းကပ္ရန္ အခြင့္ထူးကို ရရွိထားေသာ္လည္း ဘုရားႏွင့္လြဲ၍ ဘဝေနာင္ေရးလည္းမြဲကာ ဧကကရဏဒိဌိ အျဖစ္သို႔ေရာက္ကုန္ေပလိမ့္မည္ျဖစ္ေၾကာင္း ေမတၱေရွ႔ထား ေရးသားေဖၚျပလိုက္ရေပသည္။

၁၂။ ခႏၶာရွိသူတိုင္း ဒုကၡရွိသည္ဟု လူတိုင္းသိၾကပါသည္။ သင္ကိုယ္တိုင္လည္း ဒုကၡရွိတာျငင္းခ်က္မရွိေသခ်ာ၏။ ဒုကၡျဖစ္ေစႏိုင္သည့္ ဤခႏၶာကို ထာဝရ ဘုရားက ဖန္ဆင္းေပးသည္ဆိုပါက ဒုကၡျဖစ္ရျခင္းရင္းျမစ္၊ ဒုကၡျဖစ္ေအာင္ ျပဳလုပ္ေပးသူမွာ ထာဝရ ဘုရားပင္ျဖစ္မေနဘူးလား။ ေက်းဇူးရွင္ဟုေခၚမလား စဥ္းစား၍ေျဖၾကည့္ပါ။

အထက္တြင္ေဖၚျပခဲ့ေသာ အေျဖေနရာကို တေၾကာ့ျပန္သြားလိုက္ပါ အဘယ့္ေၾကာင့္ ေက်းဇူးရွင္ဟု ေခၚရသနည္း ယခု ကြ်ႏု္ပ္တို႔ ရင္ဆိုင္ေနရေသာ အရာအားလံုးတို႔သည္ မနာခံျခင္းတို႔မွ လာေသာ အက်ိဳးတရားမ်ားမွ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ဘုရားရွင္အား အျပစ္တင္ယိုးမယ္ဖြဲ႔ရန္မွာ လံုးဝ သင့္ေလွ်ာ္မွန္ကန္ျခင္းမရွိပါေလ။

         ၁။ သင့္အား လူ႔ေလာကသို႔ လူသားတဦးျဖစ္ရန္ ေကြ်းေမြးျပဳစုခဲ့ၾကေသာ မိဘႏွစ္ပါးအား အျပစ္တင္ျခင္းသည္ ကုသိုလ္တရားလား၊ သို႔တည္းမဟုတ္ အကုသိုလ္ တရားလားဟူ၍ ဦးစြာေျဖၾကားေပးပါရန္ ေတာင္းဆိုပါရေစ။
        ၂။ မိဘမ်ားအား အဘယ့္ေၾကာင့္ ကျမင္းေက်ာထကာ ကြ်ႏု္ပ္ကို ေမြးသနည္းဆိုပါက။ ေမြးသမိခင္သည္ ဝမ္းေျမာက္ႏိုင္ပါမည္ေလာ။
        ၃။ ထိုသို႔ေမးျခင္းသည္ ျမန္မာ့ ယဥ္ေက်းမႈအရေသာ္လည္းေကာင္း၊ ဘာသာေရး ရႈ႔ေထာင့္အရေသာ္လည္းေကာင္း၊ လူမႈေရး ရႈ႔ေထာင့္အရေသာ္လည္းေကာင္း    သားေကာင္းသမီးေကာင္း တဦးအေနျဖင့္ေမးသင့္ေသာ ေမးခြန္းျဖစ္ပါသလား ဆိုသည္ကို စဥ္းစားဆင္ျခင္ျခင္းအားျဖင့္ သတိခ်ပ္ေစရန္ေမးခြန္းေမးခ်င္ပါသည္။

၁၃။ ထာဝရ ဘုရားသာ မဖန္ဆင္းခဲ့လွ်င္ သင္ဒီဒုကၡေတြ႔ၾကံဳႏိုင္ပါသလား။ ဤဖန္ဆင္းရွင္၏ လက္ခ်က္ေၾကာင့္ ေမြးရျခင္းဒုကၡ၊ စီးပြားေရး၊ လူမႈေရး၊ ပညာေရး၊ က်န္းမာေရး၊ အိမ္ေထာင္ေရး၊ သားေရး၊ သမီးေရး၊ အိုေရး၊ နာေရး၊ ေသေရး ဒုကၡအစုစုတို႔ကိုျဖစ္ၾကသည္မွာ မည္သူျငင္းႏိုင္ပါအံ့နည္း။ စဥ္းစား၍ သဘာဝက်က် ျငင္းခ်က္ထုတ္ျပေပးပါ။

ဘုရားရွင္က ေကာင္းရာမြန္ရာ ဘဝျဖင့္ထားေသာလူသည္ မနာခံျခင္းေၾကာင့္ရလာေသာ ရလာဒ္အား အျပစ္တင္ျခင္းသည္ လံုးဝမသင့္ေတာ္ပါ။
ဗာလာနံ လူမိုက္တို႔သည္ ပုေစၦ အေမးတို႔၌ ပီေယ၊ ပီေယ သာယာဖြယ္စကားတို႔ကို ဆိုတတ္၏ ဆိုေသာ ေလာကနီတိ စကားတို႔ထက္။ အေၾကာင္းအရင္းတခုကို မေမးမျမန္းပဲ အျပစ္တင္ရန္ဆႏၵေစာေသာသူသည္ သာ၍ပင္ မိုက္မဲရာ ေရာက္ေပသည္။ အေဆြေမးေသာ ပုစၦာအေမးသည္ အမွန္အားျဖင့္ အဘယ့္ေၾကာင့္ ဒုကၡဆင္းရဲ ေရာက္ရသနည္းဆိုပါက သာ၍သင့္ေလွ်ာ္ေသာ ေမးခြန္းပင္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ေလာကီလူသားအားလံုးတို႔အတြက္ ထိုအေမးသည္ သာ၍အက်ိဳးထူးေသာ ေမးခြန္းပင္ျဖစ္ေလေတာ့သည္။
သမၼာက်မ္းစာအတိုင္း ေျဖရပါက ဘုရားရွင္သည္ ေမတၱာရွင္ဘုရားျဖစ္သည့္အားေလွ်ာ္စြာ လူသားတို႔အား အို၊ နာ၊ ေသျခင္းကင္းရာ ဘဝျဖင့္ ဖန္ဆင္းေပးခဲ့ပါေသာ္လည္း လူသည္ ဘုရားမႀကိဳက္ အမွားလိုက္ကာ သမၼာတရားမွေသြဖယ္ မာရ္နတ္စကားကို ခင္တြယ္မိရာမွ ဤ အေဆြေမးေသာ ဆိုးက်ိဳးမ်ားကို ခံစား၊ ရင္ဆိုင္ မရႈႏိုင္၊ မကယ္ႏိုင္ ျဖစ္ေနၾကရျခင္းပင္ျဖစ္ေလေတာ့သည္။

ထို႔ေၾကာင့္ ေမးခြန္း နံပါတ္ ၁၁ တြင္ရွိေသာ အေျဖလႊာကိုလည္း ထပ္၍ၾကည့္ပါဟု ေရးသားရင္း ဤေနရာတြင္ ဤအေမးအတြက္ နိဌိတံ လိုက္ရပါသည္။

၁၄။ အျပစ္သားကို ကယ္တင္ျခင္းသည္ အဆိပ္ပင္ေရေလာင္းျခင္းသာျဖစ္ေတာ့၏။ ဥပမာ – သင့္အေပၚေစာ္ကားခ်င္တိုင္း ေစာ္ကားေသာလူ၊ ယုတ္မာအျပစ္မွလြတ္ေအာင္ ဘုရားသခင္ထံ ခ်ဥ္းကပ္ဆုေတာင္း၍ ဘုရားသခင္သည္ လူယုတ္မာ၏ အျပစ္ကိုခံယူၿပီး ထိုလူယုတ္မာ အျပစ္သားကို ခြင့္လြတ္ကယ္တင္ပါလွ်င္၊ သင္ဘယ္လိုခံစားရမည္နည္း။ အဓိပၸါယ္ရွိသလား။ ရွင္းျပပါ။ ဥပမာ – သင္ကိုယ္တိုင္ ဆူးေပၚတက္နင္းၿပီး ျဖစ္ေပၚလာတဲ့နာက်င္မႈဒဏ္ကို ဘုရားသခင္ ခံစားသလား၊ သင္ခံစားသလား၊ အဓိပၸါယ္ရွိေအာင္ ေျဖၾကားေပးပါ။

အျပစ္သားကို ကယ္တင္ျခင္းသည္ အဆိပ္ပင္ ေရေလာင္းသကဲ့သို႔ဟု ဆိုေသာေၾကာင့္ အေဆြသည္ မိမိကိုယ္ကို အျပစ္ကင္းသူ သူေတာ္စဥ္အျဖစ္ ထင္ေယာင္ ျမင္ေယာင္ မိေနသည္ဟု ထင္ပါသည္။ ေလာကတြင္ ေလာ၊ ေဒါ၊ ေမာ ႏွင့္ ကင္းလြတ္းႏိုင္ေသာသူ မရွိေသာေၾကာင့္ လူသားတိုင္းတို႔မည္သည္ကား ဘုရားမပါပါက အဟိတ္တိရိစၦာန္ႏွင့္ မျခားနား အပါယ္ဘံုသို႔ လားရမည့္သူမ်ားျဖစ္ေၾကာင္းကို တရားကို တကယ္လိုက္နာဘူးသူတိုင္း သိၾကပါသည္။ တနည္း ပိဋကတ္ စကားျဖင့္ ဆိုရပါက " ပါပသၼႎ၊ ရမေတ မေနာ" ဟု ဗုဒၶေဂါတမ ကိုယ္ေတာ္တိုင္က သတၱဝါတို႔၏ စိတ္သည္ မေကာင္းမႈ၌သာ အစဥ္ညြတ္ယိမ္းလွ်က္ရွိေသာေၾကာင့္။ ကိုယ္၊ ႏႈတ္၊ စိတ္တို႔ျဖင့္ျပဳသမွ်၊ ေျပာသမွ်၊ ေတြးစၾကံစည္သမွ်တို႔သည္ ဣႆာ မစၦရိယ ေဒါသ၊ မာန၊ ငါအစြဲ ဆရာအစြဲ၊ လူမ်ိဳးအစြဲ အစရွိေသာ တဏွာဒိဌိအစြဲတို႔ျဖင့္၊ အျမဲဖံုးလြမ္း အုပ္စိုးျခင္းတို႔ကို ခံေနရသည္ျဖစ္၍ ၄င္းတို႔၏ ကာယကံ၊ ဝစီကံ၊ မေနာကံတို႔သည္ အေကာင္းျဖစ္ဖို႔ထက္ အဆိုးျဖစ္ဖို႔ကသာ မ်ားေနေပသည္။ ( လူေသာလူျဖစ္ဝါဒႏုဝါဒ၊ ဝိနိစၦယ၊ ေထရဝါဒ စြယ္စံုက်မ္း၊ ႏွာ-၄၈၂)။

ထို႔ေၾကာင့္ ပုပုရြရြ လူမွန္သမွ်တို႔သည္ "သူမကယ္ႏိုင္၊ ငါမကယ္ႏိုင္" တည္းဟူေသာ အေနအထားတို႔တြင္ ဘုရားကို ဖက္စရာမလို၊ ကိုယ္က်င့္တရားကို အားကိုးစရာ အျဖစ္ထားရန္ျပဳျခင္းသည္ အဘယ္မွ်ေသာ ရယ္စရာျဖစ္ပါသနည္း။ ၾကည့္ပါစို႔ ေအာက္ပါႏွစ္ခ်က္ေသာ တရားစကားတို႔တြင္ အဘယ္မည္ေသာ တရားသည္ သင္၏ ကိုးကြယ္ရာျဖစ္ပါသနည္း။
၁။ အဇၨတေဂၢပါဏုေပတံ ဗုဒၶံသရဏံ ဂစၦာမိ။ ျမတ္စြာဘုရားကို ကိုးကြယ္ရာအျဖစ္ အသက္ထက္ဆံုးဆည္းကပ္ခိုလံႈပါ၏။
၂။ အတၱာဟိ အတၱေနာ နာေထ။ မိမိကိုယ္သာ ကိုးစားရာ။
၄င္းတရားႏွစ္ပါးတြင္ အကယ္၍ အမွတ္ ၁ ကိုေရြးပါက အေဆြသည္ ဘုရားအားကိုးျခင္းမည္ျပီး။ အကယ္၍ အမွတ္ ၂ ကိုေရြးပါက အေဆြသည္ ဘုရားကို ေပယ်ာလကံ ျပဳေသာ သူပင္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အကြ်တ္တရားလမ္းသည္ အေဆြႏွင့္ အေရွ႔ႏွင့္အေနာက္ ၊ ေတာင္ႏွင့္ေျမာက္ကဲ့သို႔ လံုးဝပင္ ဘုရားႏွင့္ ေဝးကြာသူျဖစ္ယံုသာမက။ ဘုရားမပါေသာ၊ သို႔မဟုတ္ ဘုရားကို မဖက္ယမ္း လွ်စ္လွ်ဴရႈ႔ေသာ မိစၦာဒိဌိ ပင္ျဖစ္ေပေတာ့မည္။
ဤကဲ့သို႔ေသာ အေျခအေနတြင္ ေမတၱာေရွ႔ထား ျမတ္ဘုရားက တရားေဟာေဖၚ၊ ျပညြန္၍ ကယ္တင္ျခင္းသည္ အဘယ္မွာလွ်င္ အဆိပ္ပင္ေရေလာင္း မျဖစ္ယံုသာမက။ ဘုရားတို႔၏ ဂုဏ္အဂၤါေတာ္ႏွင့္အညီ ဘုရားျမတ္အား သာ၍ပင္ ၾကည္ညိဳကိုးစား အားထားစရာပင္ ျဖစ္ေစ၍ အျခားေသာ ေဝေနယ် သတၱဝါတို႔အား တဆင့္ေဖၚညြန္း၍ ထိုေမတၱာရွင္ဘုရား၏ စစ္မွန္ေသာ အကြ်တ္တရားလမ္းကိုပင္ "လာေရာက္ရႈျမင္ ေက်းဇူးတင္ျမဲျဖစ္၍ လာပါရႈပါ က်င့္ၾကံပါဟု မပါပါေအာင္ ေခၚေဆာင္တိုက္တြန္း တိုက္တြန္းျခင္းငွါ ထိုက္တန္စြာေသာ ဂုဏ္ထူးဝိေသသႏွင့္လည္း ျပည့္စံုေတာ္မူပါေပသည္"။ ထိုေၾကာင့္ ဤေနရာတြင္ အဆိပ္ပင္ေရေလာင္း မျဖစ္သည္သာမက ေက်းဇူးေတာ္ အစံု ဂုဏ္ေတာ္ အနႏၱတို႔ကိုပင္ လွစ္ေဖၚျပ၍ အေဆြအားလည္း  အဇၨတေဂၢပါဏုေပတံ ဗုဒၶံသရဏံ ဂစၦာမိ ဆိုေသာ စကားအတိုင္း လာေရာက္ကိုးစားလွည့္ပါဟု ဖိတ္ေခၚေနေသာ အရွင္ပင္ျဖစ္ေလေတာ့သည္။
အေဆြ ဘုရားဟူသည္ ေမတၱာေတာ္အရွင္ျဖစ္ေတာ္မူသည့္အားေလွ်ာ္စြာ ဘုရားရွင္၏ လူသားတို႔အေပၚထားရွိေသာ ကရုဏာေတာ္ျမတ္သည္ကား အကြ်တ္တရားလမ္းကို လမ္းညြန္ေဖၚျပ၊ မဂ္လမ္းသို႔ ေဖာင္ကူးတို႔ျဖင့္ ေဆာင္ပို႔ျခင္း ျပဳရန္ သာျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ကယ္တင္ေဖးမျခင္းသည္ ဘုရား အစစ္အမွန္ အျဖစ္ေတာ္ကို ထင္ရွားေစသည္။ မကယ္တင္ပဲ "နင္သည္ ငါ့ကို အားကိုးေသာ္လည္း သင့္လမ္းသင့္သြား" ဆိုေသာ စကားသည္ကား ေမတၱာကင္းျခင္းျဖစ္၍ ဘုရားအျဖစ္ေတာ္တြင္ ကိုက္ညီျခင္းမရွိေသာ အျဖစ္ေတာ္ကို ထင္ထင္ရွားရွား ကြက္ကြက္ကြင္းကြင္း မီးေမာင္းထိုးျပျခင္းသာလွ်င္ျဖစ္ေလေတာ့သည္။

၁၅။ ထာဝရဘုရားသည္ ေကာင္းကင္ႏွင့္ေျမႀကီး၊ ေရ၊ သစ္ပင္၊ ေတာ၊ ေတာင္၊ လူ၊ တိရိစၦာန္တို႔ကို ဖန္ဆင္းခဲ့သည္ဟုဆိုသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုထိုေသာ သက္ရွိတို႔ကို အသက္ရွင္ေရးအတြက္ ရႈစရာ "ေလ" ကို ဖန္ဆင္းခဲ့သည္ဟု က်မ္း၌ မပါရွိပါ။ ထို႔ေၾကာင့္ ေလကိုဖန္ဆင္းသည္ဟူေသာ က်မ္း၏ စာမ်က္ႏွာအေထာက္အထားတို႔ျဖင့္ ခိုင္ခိုင္လံုလံုသက္ေသျပပါ။

ဤေနရာတြင္ စာရႈသူအေနျဖင့္ ေသေသခ်ာခ်ာ စဥ္းစားၾကည့္ရန္မွာ ထိုအေျဖအား သမၼာက်မ္းစာတြင္ အေျဖမရွိဆိုေသာ အပိုင္တင္ေၾကးျဖင့္ ေမးေသာ္လည္း အကယ္စင္စစ္ ၄င္းအေျဖအား သမၼာကမ်မ္းစာတြင္ တိက်ေသာ အေျဖလႊာကို ေပးထားသည္ကို ရွင္းလင္းစြာေရးျပပါမည္။ အမွန္တကယ္ သမၼာတရားတရားကို သိျြကမ္းလို၍ ေမးေသာသူျဖစ္ပါက အသိတရားသက္သက္သာမက ဘဝအတြက္ အကြ်တ္တရားလမ္းကိုပင္ လွမ္းျမင္ ရယူပိုင္ဆိုင္ႏိုင္ပါေစလို႔ ဆႏၵျပဳလိုက္ပါသည္။  သမၼာက်မ္းစာတြင္ "ထာဝရဘုရားသည္ ေကာင္းကင္ေျမႀကီး၊ သမုဒၵရာ၊ နက္နဲရာအရပ္ရပ္တို႔၌ အလိုေတာ္ရွိသမွ်တို႔ကိုျပဳေတာ္မူ၏။ ေျမႀကီးစြန္းမွ မိုးတိမ္တို႔ကို တက္ေစေတာ္မူ၏ မိုးႏွင့္တကြ လွ်ပ္စစ္ကို ဖန္ဆင္းေတာ္မူ၏။ ဘ႑ာတိုက္ေတာ္ထဲက "ေလ"ကိုထုတ္ေတာ္မူ၏" ( ဆာလံ ၁၃၅း၆-၇)။
တဖန္"ထာဝရ ဘုရားသည္ တန္ခိုးေတာ္အားျဖင့္ ေျမႀကီးကိုဖန္ဆင္းေတာ္မူၿပီ၊ ပညတ္ေတာ္အားျဖင့္ မိုးေကာင္းကင္ကို ၾကတ္ေတာ္မူျပီ၊ ဥာဏ္ေတာ္အားျဖင့္ မိုးေကာင္းကင္ကိုၾကတ္ေတာ္မူျပီ၊ အသံေတာ္ကို လႊတ္ေတာ္မူေသာအခါ မိုးေရအသံဗလံ ျဖစ္ေစတတ္၏။ မိုးရြာသည္ႏွင့္ လွ်ပ္စစ္ျပက္ေစေတာ္မူ၏။ "ေလ"ကိုလည္း ဘ႑ာေတာ္တိုက္ထဲက ထုတ္ေတာ္မူ၏" ( ေယရမိ ၁၀း၁၂-၁၃)။

၁၆။ ထာဝရဘုရားသည္ အနႏၱေမတၱာ၊ ဂရုဏာရွင္ျဖစ္ပါလွ်က္ ဘာ့ေၾကာင့္ လူ႔ဘဝကို ၾကမ္းတမ္းေစသနည္း။ မအို၊ မနာ၊ မေသေသာ ေကာင္းကင္ႏိုင္ငံေတာ္သို႔ အစကတည္းက ဘာ့ေၾကာင့္ မပို႔ဘဲ လူသားတို႔ကို ဒုကၡခံစားေစသနည္း။ အနႏၱေမတၱာ၊ ဂရုဏာရွင္ဆိုေသာ စကားႏွင့္ ကိုက္ညီေအာင္ သံုးႏႈန္းေျဖၾကားေပးပါ။

ဤေနရာတြင္လည္း အဓိက အေမးသည္  အို၊ နာ၊ ေသေရးကို ဘာ့ေၾကာင့္ ဘုရားရွင္ဖန္ဆင္းသနည္း ဆိုေသာ အေမးသည္ ဘုရားျမတ္ရွင္ေတာ္၏ အလိုေတာ္ တနည္း ဘုရားျမတ္၏ အေလ့အလာကို မသိေသာသူ၏ မိုက္မဲေသာ အေမးပုစၥာပင္ျဖစ္ေပသည္။ အေၾကာင္းအရင္းမွာ သမၼာက်မ္းစာ တစ္ခုလံုးတြင္ လူသားအား ထိုအေျခအေနျဖင့္ ဖန္ဆင္းခဲ့ျခင္းမရွိသည္ကို ကမၻာဦးက်မ္း အစကိုဖတ္သည္ႏွင့္ သိႏိုင္ပါသည္။ ယခုေမးေသာ ေမးခြန္းသည္ အေၾကာင္းတရားကို သိပါက အလြန္လြယ္ကူေသာအရာျဖစ္ျပီး၊ ယခုေသာ္ကား အေၾကာင္းတရားကို မသိေသာေၾကာင့္ အက်ိဳးတရားကို ထပ္ကာထပ္ကာ ေမးေနေသာ အေမးျဖစ္ေပသည္။ ရိုးရွင္းေသာ အေျဖမွာ။
၁။ ဖန္ဆင္းစတြင္ ထိုအျဖစ္မ်ိဳးမရွိပါ။
၂။ အို၊ နာ၊ ေသျခင္းကင္းရာ အသခၤါရ လူသားအျဖစ္လူသည္ရွိခဲ့သည္။
၃။ ဘုရားရွင္အား ထာဝရ ကိုးစား၍ ျငိမ္းေအးေသာဘဝကို ပိုင္ဆိုင္ေနခဲ့သည္။
၄။ မရွိ၊ မလွ၊ မဝ စေသာ အမဂၤလာစကားကို မၾကား၊ မသိၾကေသာ အေျခပင္ျဖစ္သည္။
ထိုဘဝမ်ိဳးျဖင့္ လူသားသည္ ဘုရားကို လြန္က်ဳးေသာ လုပ္ေဆာင္ခ်က္မ်ားက။
၁။ တရားေတာ္ကို အလြဲသံုးစားလုပ္ျခင္း။
၂။ ဘုရားထက္လြန္က်ဳး မာန္မာနကိုယစ္မူးျခင္း။
၃။ ဘုရားကိုဖက္ျပိဳင္လိုျခင္း။
၄။ ငါမွငါသာ ခိုင္းႏိႈင္းလြဲျခင္း။
၅။ ကာယကံ၊ ဝစီကံ၊ မေနာကံ စေသာ ကံသံုးပါးျဖင့္ ဘုရားကိုေစာ္ကားျခင္းတို႔ပင္ျဖစ္သည္။
ထိုအေၾကာင္းတရားမ်ားေၾကာင့္ အက်ိဳးဆက္သည္ကား။
၁။ ဘုရားစာေရ သင့္ျခင္း။
၂။ တရားစာေရသင့္ျခင္း။
၃။ အို၊ နာ၊ ေသျခင္းကို ရင္ဆိုင္ရျခင္း။
၄။ မရွိ၊ မလွ၊ မဝ စေသာ အမဂၤလာကိုရင္ဆိုင္ရျခင္း။
၅။ ေသသည့္တိုင္ေအာင္ နဖူးကေခြ်းေျခမထိတိုင္ေအာင္ လုပ္ေဆာင္ရျခင္း။
၆။ အဆံုးတြင္ ဘုရားမဖက္က ငရဲ၌ လမ္းဆံုရမည့္ျဖစ္ျခင္းစေသာ အက်ိဳးတရားမ်ားကို ခံစားရေပမည္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ဤေနရာတြင္ အေဆြ၏ အေမးပုစၦာသည္ ရွင္းေလာက္ေပျပီ။
ပ႑ိတေဝဒနိယ ဒီပဏီက်မ္း မ်က္ႏွာ ၁၇၆၌၊ စိတ္သည္ ေလာကကို ဖန္ဆင္းေၾကာင္း။ စိေတၱႆဧကဓမၼႆ၊ သေဗၺာဝသမဒၶဂူ။ ။ သဂါထာဝဂၢ သံယုတ္ပါဠိေတာ္။ ။ေလာေက၊ ေလာကကို။ စိေတၱန၊ စိတ္သည္။ နိယတိ၊ ျဖစ္ေအာင္ေဆာင္တတ္၏။ ဖ်က္လည္း ဖ်က္ဆီးတတ္၏။ ေလာေက၊ ေလာကကို။ စိေတၱန၊ စိတ္သည္။ ပရိကႆတိ၊ ျပဳျပင္တတ္၏။ စိတၱႆ၊ စိတ္ဟူဆိုအပ္ေသာ။ ဧကဓမၼႆံ၊ တခုေသာတရား၏။ ဝသံ၊ အလိုသို႔။ သေဗၺဝ၊ အလံုးစံုေသာ တရားတို႔ပင္။ အဒၶဂူ၊ အစဥ္လိုက္ရကုန္၏။
ဤပါဠိေတာ္လာရွိသည့္အတိုင္း။ စိတ္ေၾကာင့္ ေလာကျဖစ္ေၾကာင္း၊ ေလာကႀကီးကို စိတ္သည္ ျပဳျပင္ဖန္ဆင္းေၾကာင္းကိုဆိုေသာ္၊ ဤေလာကႀကီးသည္ ဘယ္သူ၏ စိတ္ေၾကာင့္ ဖန္ဆင္းလွ်က္ ရွိသနည္း။ ၄င္းစိတ္၏ အလိုကို သိတတ္ေသာ သေဘာသဘာဝကား ဘယ္တရားပါနည္း။ ဥတု၌၊ စိတ္ရွိပါသေလာ။ ထိုသို႔ဆိုေသာ္၊ ဥတုသည္၊ ၾကံစည္ျခင္း၊ စီစဥ္ျခင္း၊ ဆင္ျခင္ပိုင္းျခားျခင္း ရွိႏိုင္ပါသေလာ။ ကံ၌လည္း ထိုသေဘာမ်ားပါပါသေလာဟု မ်ားစြာစဥ္းစားစရာရွိေလသည္။
ေလာကဓါတ္မွစ၍၊ ေလာကဓါတ္၌ရွိေလသမွ်ေသာ အရာတို႔ကို ဖန္ဆင္းေတာ္မူေသာ ဘုရားသခင္။ တမန္ေတာ္ ၁၇း၂၄။ အစအဦး၌ ဘုရားသခင္သည္ ေကာင္းကင္ႏွင့္ေျမႀကီးကို ဖန္ဆင္းေတာ္မူ၏။ ကမၻာဦး ၁း၁ ၄င္းအခ်က္အတိုင္း ဤကမၻာေလာကႀကီးကို ဘုရားသခင္၏ စိတ္အၾကံေတာ္အားျဖင့္ ျဖစ္ေၾကာင္း ထင္ရွားလွ်က္ရွိေလသည္။

၁၇။ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ရွာစားၿပီး၊ ဘုရားေကြ်းသည္ဟူေသာ စကား။ မိမိဘာသာစီးပြားရွာ၍ ျပည့္စံုျခင္းကို ဘုရားေပးသည္ဟူေသာ အဓိပၸါယ္ကို ရွင္းျပပါ။ သင္မရွာထားပါက အစားအစာ ရပါမည္ေလာ။ သင္စီးပြားမရွာပါက ျပည့္စံုပါမည္လား။ ထိုသို႔ စားရျခင္း၊ ျပည့္စံုရျခင္း အက်ိဳးတရားတို႔တြင္ ဘုရားသခင္၏ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ရွိပါသလား။ ရွိပါက ေဖၚျပပါ။ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ရွာစားျပီး တလြဲေက်းဇူးတင္ရာ ေရာက္မေနဘူးလား။ သဘာဝက်ေအာင္ စဥ္းစားေျဖၾကားေပးပါ။

အမွန္တကယ္အားျဖင့္ ကိုယ္ထူကိုယ္ထ စနစ္ဟူသည္ ေနရာတိုင္းတြင္ အသံုးျပဳ၍မျဖစ္ႏိုင္သည္ကို သတိျပဳမိပါက အေျဖသည္ရွင္ေလာက္ေပျပီ။ လက္ေတြ႔သာဓကကို ျပဆိုရပါက။ ဤသည့္စားဖြယ္ အမည္မည္ကို၊  ျမဴးရြယ္မာန္ျြက၊ လွပေစျခင္း၊ ျပည့္ျဖိဳးျခင္းငွါ၊ မသံုးပါဘူး၊ ေလးျဖာဓါတ္ေဆာင္၊ ဤကိုယ္ေကာင္သည္၊ ရွည္ေအာင္တည္လွ်က္၊ အျပစ္မသန္း၊ မေမာပန္းဘဲ၊ ဘုရားသာသနာ၊ က်င့္ႏွစ္ျဖာကို၊ က်င့္ပါႏိုင္ေစ၊ ေဝဒနာေဟာင္းလည္း၊ မျဖစ္ေစရ ……………… (စသည္ျဖင့္) သံုးေဆာင္မွီဝဲပါသတည္း။ ဆိုေသာ ဆြမ္း၊ ကြမ္း၊ သကၤန္း၊ ေက်ာင္းအတြက္ ကိုရင္၊ ဥဇင္း၊ ဘုန္းေတာ္ၾကီးတိုင္း ပစၦဝကၡဏာ စဥ္ျခင္ျခင္း ျပဳရသည္ကို သတိရ ေအာက္ေမ့ပါက အသက္ရွင္၍ တည္ရွိတည္ေနေတာ္မူေသာ တစ္ဆူတည္းေသာ ဘုရားျမတ္ကို ယံုၾကည္ေသာ ဘုရားအႏြယ္ဝင္ ခရစ္ယာန္သူေတာ္စဥ္မ်ားက အစားအေသာက္အတြက္ ၊ သြားျခင္းလာျခင္းအတြက္ ေက်းဇူးေတာ္ခ်ီးမြမ္းျခင္းသည္  တလြဲေက်းဇူးတင္ေနေသာသူမ်ားမဟုတ္ အရွိဘုရားကို ေက်းဇူးအသိတရားျဖင့္ ေက်းဇူးတင္ေနျခင္းသည္ "မိဘစကား နားဝယ္ထား မွားတယ္ဘယ္မၾကား" ဆိုေသာ စကားႏွင့္အညီ သာ၍သဘာဝက်ေသာ ဝတ္ရြတ္စဥ္တစ္ခုပါမိတ္ေဆြ။ ဖန္းဆင္းရွင္ဘုရားျမတ္၏ ေက်းဇူးတရားမရွိပါက အေဆြသည္ အဘယ္သို႔ လူျဖစ္လာစရာ အေၾကာင္းရွိပါသနည္း။ ေနာက္ ထိုဘုရားျမတ္က ရာသီခြင္မ်ားေပးျခင္းမျပဳပါက၄င္း၊ က်န္းမာျခင္းမရွိပါက၄င္း၊ အဘယ္မွာလွ်င္ ခ်မ္းသာစြာ သြားလာႏိုင္ပါအံ့နည္း။ ဥတု၊ ဗီဇ၊ ကမၼ၊ စိတၱ၊ အဟာရ တို႔သည္ ဘုရားေပးျဖစ္ေၾကာင့္ ပိဋကတ္တြင္ ေဖၚျပထားသည္ကိုေထာက္ေသာ္ ဧကန္စင္စစ္ ေက်းဇူးသိတတ္သူတိုင္း  အဘယ္မွာလွ်င္ ေက်းဇူးမတင္ပဲေနႏိုင္ပါအံ့နည္း။

၁၈။ ဖန္ဆင္းရွင္သည္ ဤကမၻာကိုဖန္ဆင္းသည္ဟုဆိုသည္။ သို႔ေသာ္ တစ္ျခားတစ္ျခားေသာ စၾကာဝဠာ၊ ၿဂိဳလ္အသီးသီးမွ ျဂိဳလ္သားမ်ား၊ ဤကမၻာသို႔ေရာက္ေနျခင္း၊ ေရာက္ရွိလားျခင္းေတြကို သိပၸံသုေတသနျပဳ စာအုပ္မ်ားတြင္ အထင္အရွားပင္ ေတြ႔ျမင္ေနရပါသည္။ ထိုျဂိဳလ္သားမ်ားကို ထာဝရဘုရားဖန္ဆင္းခဲ့သလား။ ဖန္ဆင္းခဲ့သည္ဆိုပါက က်မ္းအေထာက္အထားခိုင္လံုစြာျဖင့္ ေျဖၾကားေပးပါ။

၁၉။ ထာဝရဘုရားဖန္ဆင္းသည္မွာ တစ္ကမၻာဘဲဟု သိရပါသည္။ သို႔ေသာ္ စၾကာဝဠာအနႏၱဟူ၍ မေရမတြက္ႏိုင္ေသာ ျဂိဳလ္အမ်ိဳးမ်ိဳး၊ ကမၻာအမ်ိဳးမ်ိဳးရွိေနေၾကာင္း သိပၸံစမ္းသပ္မႈေတြ၌ ေဖၚျပေနၾကသည္ကို အဘယ္သို႔ ေျဖရွင္းမည္နည္း။

၁၈ ႏွင့္ ၁၉ အတြက္အေျဖလႊာ။

တကမၻာေသာ္၄င္း၊ ႏွစ္ကမၻာေသာ္လည္းေကာင္း အသင္ေတြ႔ျမင္ျခင္းသည္ ေသခ်ာပါသလား၊ ထာဝရ ဘုရားသည္ ေရွးကမၻာ အဆက္ဆက္မွ ေနာက္ ကမၻာ အဆက္ဆက္တိုင္ေအာင္ ထာဝရ တည္ရွိေတာ္မူသည္ဟု ဆိုပါသည္။ ဤကား သမၼာက်မ္းစာ၏ အေျပာႏွင့္ အေဆြ၏ အေျပာသည္ ေရွ႔ႏွင့္ေနာက္ မညီေသာေၾကာင့္ တတ္ေယာင္ကား လုပ္ျခင္းသည္ လြန္စြာအျပစ္ၾကီးလွေပသည္။
သိပၸံပညာသည္ သမၼာက်မ္းစာကိုသာ အေျခခံ၍ လုပ္ေဆာင္ေနသည္ကို ေထာက္ေသာ္ သိပၸံသည္အဘယ္သို႔ က်မ္းစာအား သာလြန္ႏိုင္အံ့နည္း။ ဤကဲ့သို႔ေသာ ေမးခြန္းမ်ိဳးသည္ ရုပ္ဝါဒီေတြကသာ ေမးေလ့ေမးထရွိပါသည္။ အထူးသျဖင့္ ကြန္ျမဴနစ္ဝါဒီေတြရဲ့ လက္သံုးစကားလံုးျဖစ္ပါသည္။
"ပါဠိပညာရွင္ မစၥတာရိုင္း ( စ္) ေဒးဗစ္၏ ေရးသားခ်က္ကို ကြ်ႏု္ပ္ေဖာ္ျပလိုပါ၏….။ ဗုဒၶဘာသာသည္ ဘယ္အခါကမွ ရုပ္ဝါဒမဟုတ္ခဲ့ေသာ္လည္း ေနာက္ကာလ၌ ဘဝသံသရာႏွင့္စပ္လွ်ဥ္း၍ အျမင္က်ဥ္းေျမာင္းလာကာ ရုပ္ဝါဒီအဆင့္အတန္း ဆင္ျခင္တံုတရားကိုသာ အေျချပဳေသာ ဝါဒအဆင့္အတန္းသို႔က်ဆင္းလာ၏" ( ဗုဒၶႏွင့္ ဗုဒၶဝါဒ၊ ပ၊ ဦးေအးေမာင္၊ ႏွာ-၂၃)။
အကယ္စင္စစ္ သိပၸံပညာရွင္မ်ားက " ျဂိဳလ္သား" ကိုဖမ္းမိထားျပီျဖစ္ေၾကာင္းႏွင့္ ကမၻာေပၚရွိ သုေတသန ပညာရွင္မ်ားလာေရာက္စမ္းသပ္ စစ္ေဆးႏိုင္ျပီျဖစ္ေၾကာင္းဟူ၍ စိန္ေခၚလိုက္ႏိုင္သည့္တိုင္ေအာင္၊ အဆိုပါ ျဂိဳလ္သားႏွင့္ သမၼာက်မ္းစာသည္ ဆန္႔က်င္ဘက္ျဖစ္စရာ အေၾကာင္းမရွိေပ။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ဘုရားသခင္၏ ဖန္ဆင္းျခင္းႏွင့္ ကင္းလြတ္ေသာ အရာ ဤေလာကတြင္တစ္စံုတစ္ခုမွ် မရွိဟု ဆိုထားေသာေၾကာင့္ အထူးရႈပ္ေထြးစရာ မရွိပါေပ။ တကယ္ေတာ႔ သစ္ပင္ရဲ႕အႏွစ္ဆိုတာ သစ္ပင္ရဲ႕အသားအတြင္းထဲမွာ တည္႐ွိတာပဲ။ ဘာသာတရားရဲ႕ ေဆာင္စရာအလင္းဟာလည္း
လာဘ္၊ ဂုဏ္၊ အေက်ာ္ အေစာလည္း မဟုတ္၊ သီလလည္းမဟုတ္၊ ဈာန္
လည္းမဟုတ္၊ တန္ခိုးဣဒၶိလည္းမဟုတ္ဘဲ ]အရိယသစၥာအျမင္}  သူေတာ္ေကာင္းတို႔မည္သည္ ဘုရား၏ စကားေတာ္အတိုင္းသာ အမွန္အတိုင္း ရိုးရာ၊ ဓေလ့၊ ဘာေတြျဖစ္ေနျဖစ္ေန သမၼာတရားကို ေရွ႔တန္းတင္ေသာ သူမ်ားပင္ျဖစ္သည္တကား။

၂၀။ သိပၸံစမ္းသပ္မႈ၏ တိုးတက္ေတြ႔ရွိခ်က္ေတြ ျဖစ္ေပၚလာတိုင္း ထာဝရဘုရား၏ ဖန္ဆင္းမႈဝါဒေတြကို ျငင္းဆန္ေနသကဲ့သို႔သက္ေရာက္ေနပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သိပၸံပညာက မွားေနသည္ဟု ေျပာမလား၊ ဖန္ဆင္းရွင္ဝါဒက မွားသည္ဟု ေျပာမလား၊ အဓိပၸါယ္ရွိရွိျငင္းခ်က္ထုတ္ျပပါ။

သမၼာက်မ္းစာထဲမွ မည္သည့္ မိန္႔ဆိုခ်က္မဆို အျပင္ေလာကႏွင့္၄င္း သိပၸံႏွင့္၄င္း ကြဲျပားျခားနားလွ်က္ရွိေၾကာင္းကို က်မ္းအမည္၊ အခန္းႀကီး၊ အခန္းငယ္ျဖင့္ ေဖၚျပပါက အေျဖေပးရန္မွာသာ၍ လြယ္ကူေသာ္လည္း ေပးမထားေသာေၾကာင့္သမၼာက်မ္းစာသည္ လြဲမွားစရာ မရွိပါေၾကာင္း ေျပာဆိုေျဖေပးလိုက္ပါရေစ။
တလက္စတည္း ဘာသာေရးဆိုင္ရာ က်မ္းအဆိုအမိန္႔မွ်ားႏွင့္ သိပၸံပညာဆိုင္ရာေတြ႔ရွိခ်က္မ်ားကို ႏွစ္ဘက္ႏွစ္လမ္းေဖၚျပထားမွသာလွ်င္ က်မ္းေလ့လာဆည္းပူသူမ်ားအတြက္ မိမိကိုယ္ပိုင္ညာဏ္ျဖင့္ ေဝဖန္ပိုင္းျခားႏိုင္မွာျဖစ္ပါသည္။
ဥပမာျပဳၾကပါစို႔…………….။
ဗုဒၶပိဋကတ္က်မ္းက ထိုဘုရားေလာင္းယုန္မင္း၊ ေမ်ာက္၊ ေျမေခြး၊ ဖ်ံ သတၱဝါသံုးဦးႏွင့္ တကြ အလွဴေပးမည္ေနစဥ္၊ ပုဏ'ၰားအသြင္ျဖင့္ သိၾကားမင္းအလွဴခံလာေသာ္၊ ယုန္မင္းမီးဖိုထဲသို႔ဆင္း၍ ကိုယ္ကိုစြန္႔လွဴသည္။ သိၾကားမင္းအားႏုေဘာ္ေၾကာင့္ မီးမပူ၊ သိၾကားမင္းသည္ ကမၻာပတ္လံုး ေက်းဇူးထင္ရွားေစဟု ေတာင္တစ္ခုကို အဆီညွစ္၍ ေတာင္ဆီျဖင့္လတြင္ ယုန္ရုပ္ေရးျပသည္ကို စတုတၴနိပါတ္၌ ေတြ႔ရေလသည္။ ( ငါးရာ့ငါးဆယ္သိမွတ္ဘြယ္ရာ၊ ႏွာ ၁၉၀၊ ဦးေအးခ်ိဳ မဟာဝိဇၨာ) အမ်ားထဲမွ ထိုတစ္ခုအား သိပၸံပညာျဖင့္ တင္ျပရမည္ဆိုပါက။ လမ်က္ႏွာျပင္ေပၚမွာ ျမင္ေတြ႔ရေသာ အမည္းေရာင္ပံုရိပ္မ်ားတို႔သည္ ယုန္ရုပ္ကို ေတာင္ဆီျဖင့္ ပန္းခ်ီေရးဆြဲထားျခင္းမဟုတ္ေခ်။ လေပၚမွာ ရွိေသာေခ်ာက္ကမ္းပါး၊ ခ်ိဳမ့္ဝွမ္းမ်ားတို႔၏ ေမွာင္ရိပ္မည္းမ်ားသာျဖစ္သည္ဟု သိပၸံပညာဆိုင္ရာေတြ႔ရွိခ်က္တြင္ေဖၚျပထားေလသည္။ ယေန႔ အတန္းစာမ်ားတြင္လည္း ေတြ႔ျမင္ဖတ္ရႈႏိုင္သလို၊ စာသင္ေက်ာင္းသားသူငယ္မ်ား၏ စာရြတ္သံကိုလည္း နားစြင့္ႏိုင္ေပသည္။
တဖန္ ဤကမၻာေျမႀကီးသည္ ေဘာလံုး၊ လိေမၼာ္သီးမ်ားကဲ့သို႔ အလံုးမဟုတ္၊ တပါးေသာ ေလာကဓါတ္တို႔ႏွင့္ ကမၻာေျမျပင္ႀကီး၊ ကမၻာေရျပင္ႀကီး၊ ေလျပင္ႀကီးတို႔သည္ တဆက္တည္း၊ တခုတည္း၊ တျပင္တည္း တည္ရွိၾကကုန္သည္ဟု အမွန္မုခ်သိအပ္လွ၏။ ဤကမၻာေျမႀကီးသည္ ေန၊ လ၊ နကၡတ္တာရာတို႔ကဲ့သို႔ ေကာင္းကင္ယံ၌တည္သည္လည္းမဟုတ္၊ လွည့္လည္ေရႊရွားသြားေနသည္လည္းမဟုတ္၊ ကမၻာေရျပင္ႀကီးအေပၚ၌ အျမဲတည္ေနသည္ဟု အမွန္မုခ်သိအပ္လွ၏။
ေနသည္ျမင့္မိုရ္ေတာင္ႀကီးကို အစဥ္အျမဲလွည့္လည္၍ေနသည္အတြက္ေၾကာင့္ ေလးကြ်န္းလံုးတို႔၌ ေန႔အခါ၊ ညဥ့္အခါဟူ၍ ျခားနားခ်က္ရွိသည္ကို အမွန္သိအပ္သည္။ ညဥ့္အေမွာင္သည္ အဘယ္မွာျဖစ္သနည္းဆိုေသာ္ ေနေရာင္ကိုကြယ္ကာႏွိင္ေသာ ျမင့္မိုရ္ေတာင္ႀကီးမွျဖစ္၏။ ျမင့္မိုရ္ေတာင္ရိပ္ႀကီးပင္တည္းဟု အမွန္အားျဖင့္ သိအပ္၏။ ဤကားေနသည္ျမင့္မိုရန္ေတာင္ႀကီးကို အျမဲလွည့္လည္၍ေနရာ၌ ပါဠိသက္ေသယုတၱိသက္ေသမ်ားပင္တည္း။ ( သာသနာဝိေသာဓနီက်မ္း၊ ႏွာ၊ ၁၆၇-၁၇၀။ လယ္တီဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး)။

ဤေနရာတြင္ အသင္သည္ သိပၸံကို ယံုမည္လား၊ သို႔မဟုတ္ ေမ်ာက္မွဆင္းသက္သည္ဆိုေသာ အဆိုကိုယံုမည္ေလာ၊ သို႔မဟုတ္ သိပၸံႏွင့္ မညီေသာ ေဂါတမဝါဒကို ၊ သို႔မဟုတ္ ဖန္ဆင္းသည္ဆိုေသာ ထာဝရဘုရား၏ လမ္းစဥ္ကို ယံုမည္ေလာ ယခုပင္ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါေတာ့။

၂၁။ ထာဝရဘုရား၏ ရုပ္ပံုလႊာတြင္ ဆံပင္ေမြးညွင္းသည္ ျဖဴေဖြးေသာႏွင္းပြင့္ႏွင့္တူ၏။ မ်က္လံုး ၇ လံုးပါရွိ၏။ ဦးခ်ိဳ ၇ ေခ်ာင္းရွိ၏။ ပါးစပ္တြင္ အသြားႏွစ္ဖက္ပါေသာ ဓါးရွည္တစ္ေခ်ာင္းပါၿပီး၊ ေျခေထာက္ေတာ္ႏွင့္ လက္ေတာ္တို႔တြင္ မီးဖုတ္ထားေသာ ေၾကးဝါေရာင္ရွိသည္။ က်မ္းစာတို႔တြင္ အတိအက်ေဖၚျပထားပါလွ်က္ အဘယ့္ေၾကာင့္ တရားေဟာရာတြင္ တည့္မေျပာဘဲ ဝိညာဥ္ေတာ္ဟူ၍ ဖံုးကြယ္ထားသည္ကို ရွင္းျပပါ။ ဤကဲ့သို႔ေသာ ခႏၶာဖြဲ႔စည္းပံုတို႔ျဖင့္ ၾကည္ညိဳဖြယ္ဟူ၍ ဘယ္လိုခံစားဆက္စပ္ၾကည္ႏူးစြာၾကည္ညိဳပါသနည္း။

အသင္၏ ေမးခြန္းအတိုင္း ဦးစြာေမးခြန္းထုတ္လိုက္သည္ကို ၾကည့္ပါ။ အမွန္အကန္ ထိုက်မ္းဂန္က ဤသို႔ ဆိုလိုပါသေလာ သို႔မဟုတ္ တင္စားဖြဲ႔ႏြဲ႔ျခင္းေလာဆိုသည္ကို ၾကည့္၍ေျဖလိုက္ပါ ထိုသို႔ဆိုက အေဆြလိုေသာ အေမးပုစၦာသည္ ရွင္းလင္းသြားပါလိမ့္မည္။

ေဂါတမ၏ ရုပ္ေတာ္စင္စစ္။

၁။ တေျပးညီေသာ ေျခဖဝါးရွိသူ။
၂။ ေျခေထာက္တြင္ အကြက္အေျပာက္ စေသာ အမွတ္အသားမ်ားရွိသူ။
၃။ ဧဏီသတၱဝါသလံုးေခါင္းရွိသည္။
၄။ ဆင္ကဲ့သို႔ လိင္တန္ဆာရွိသူ။
၅။ ရပ္ေနစဥ္ လက္ႏွစ္ဖက္သည္ ဒူးထိေအာင္ရွိေသာ လက္ရွည္သူ။
၆။ ေျခ၊ လက္၊ ပခံုး၊ လည္ကုတ္တို႔တြင္ အသားျပည့္ေဖါင္းေနသူ။
၇။ ျခေသၤရင္အုပ္ရွိသူ။
၈။ ပ်ဥ္ခ်ပ္အမ်ိဳးအစား ေက်ာျပင္ရွိသူ။
၉။ ျခေသၤ့ေမးရွိသူ။
၁၀။ အေရာက္တလက္လက္ေတာက္ေသာ အစြယ္ေလးေခ်ာင္းရွိသူ။
၁၁။ ႏြားသူငယ္ မ်က္ေမြးရွိသူ။
၁၂။ နဖူး၌ အသားပိုျပား ကပ္ေနေသာသူ။
၁၃။ လံုးေသာ လည္ပင္းရွိသူ။
၁၄။ ကရဝိတ္ငွက္ အသံမည္သူ။
၁၅။ ျမင့္ေသာ၊ ညြတ္ေသာ၊ ရွည္ေသာ၊ နီေသာ လက္သည္းရွိသူ။
၁၆။ ေျခဆယ္ေခ်ာင္း တညီတည္း တံုးတိတိ ရွိေနသူ။
၁၇။ ျခေသၤ့၊ ဆင္၊ ဟသၤာ၊ ႏြားမ်ားကဲ့သို႔ သြားလာတတ္သူ။
၁၈။ ျပိဳးျပိဳးျပက္ျပက္အေရာင္ထြက္ေနေသာသူ။
၁၉။  ကုေဋ ၁၀ဝ၀ ေသာ ဆင္ကဲ့သိုေသာ အားေကာင္းေမာင္းသန္ျဖစ္သူ။
၂၀။ ဆင္ႏွာေမာင္း ေပါင္ရွိသူ။
၂၁။ အလြန္ နီျမန္းေသာ ႏႈတ္ခမ္း၊ သြားဖံုး၊ လွ်ာ ရွိသူ။
၂၂။ ခံတြင္း နက္နက္ရွိသူ။
၂၃။ ပါးေစာင္း ေဖါင္းေနသူ။
၂၄။ သူသူငါငါကဲ့သို႔ အေၾကာမ်ား မျမင္ရသူ။
၂၅။ ထီးေခါင္းရွိသူ။
၂၆။ ခြ်န္းကဲ့သို႔ႏွာေခါင္းရွိသူ။
၂၇။  ကိုယ္ခႏၵာဝိုင္းေနသူ။
၂၈။  ဆံပင္သည္ တူညီေသာ အေနအထားတြင္ ရွိေနသူ။
၂၉။ ေအးခဲေနေသာ ကိုယ္ေကာင္ရွိသူ။
၃၀။ အေရာင္ေတာက္ေနေသာ ကိုယ္ေကာင္ရွိသူ။
၃၁။ ဦးေခါင္းထက္မွ အျမဲ အေငႊ႔ တေထာင္းေထာင္းထေနေသာ
ထိုကဲ့သို႔ေသာ ပုဂၢိဳလ္အား အဘယ္သို႔ေသာ စိတ္ဓါတ္ျဖင့္ ၾကည္ညိဳစရာ အျဖစ္ျမင္ေနသည္ကို ကြ်ႏု္ပ္ ဘယ္လိုမွ စဥ္းစား၍ မရ၊ နားမလည္ႏိုင္ ျဖစ္ရေပသည္။ ထိုကဲ့သို႔ေသာ သူကို ေတြ႔ပါက အဘယ္သူမဆို ေမ့ေမ်ာကာတက္၍ သတိလက္လြတ္ ျဖစ္သြားၾကေပမည္။ အမ်ိဳးသမီးမ်ားမွာမူကား ေသြးတက္၍ အသက္ပင္ ပါသြားႏိုင္ေပသည္။

ဤေနရာတြင္ ခရစ္ယာန္မ်ားကို ႀကိဳက္သလို ခ်ိဳးဖဲ့ေရးသာ ေနေသာ မိတ္ေဆြမ်ားအား အသင္တို႔၏ ဘုရားသည္ကား ထပ္၍ က်မ္းဂန္အရွိအတိုင္း ေရးရမည္ဆိုေခ်က ေရး၍ မကုန္၊ ေျပာ၍ မကုန္ရွိေနေသာ္လည္း မေရးပါက ခရစ္ယာန္တို႔သည္ အ၊ န၊ ထံုထိုင္းေသာသူမ်ားဟူ၍ ျမင္ကာ ထင္တိုင္းၾကဲေနၾကေသာေၾကာင့္ မေရးသားလို၍ မေရးသားပဲေနၾကသည္ကို သိျမင္ေစလိုေသာေၾကာင့္ ထိုမ်ေလာက္ေရးသားရင္း တင္ျပအပ္ပါသည္။

ဤေနရာတြင္ လူသားစင္စစ္ ပညာတတ္ျဖစ္ပါက၄င္း၊ အကယ္စင္စစ္ ဗဟုသုတ ရွိသူျဖစ္ပါက၄င္း အထက္ပါက်မ္းခ်က္သည္ အေဆြထင္မွတ္ ေကာက္ခ်က္ခ်သကဲ့သို႔ ဆိုထားသည္ မထားသည္ကို ဦးစြာဆင့္ျခင္ေတြးဆသင့္ပါသည္။ ဘုရားရွင္ျမတ္ေတာ္၏ ျဖဴစင္ျခင္းဂုဏ္ေတာ္၊ အနႏၱတန္ခိုးေတာ္အရွင္ျဖစ္၍ ဘယ္လူသားမွ ဘုရားျမတ္ေရွ႔ေတာ္တြင္ ဖံုးကြယ္၍ မရေၾကာင္းကို၄င္း၊ ( ထိုအခ်ိန္ကာလ၌) အသင္းေတာ္ ခုႏွစ္ပါးတို႔၏ ဦးေခါင္းျဖစ္ေတာ္မူသည္ကို၄င္း၊ သမၼာတရားဟူသည္ ႏွစ္ဖက္သြားကဲ့သို႔ျဖစ္သည့္နည္းတူ၊ ထာဝရဘုရားသည္ စကားေတာ္အရာ၌ ဒါကေတာ့ မင့္တို႔လူသားႏွင့္ ဆိုင္သည္ ငါႏွင့္ေတာျဖင့္မဆိုင္ဆို၍ ေျပာေသာဘုရားမဟုတ္ပါသည္ကို၄င္း၊ ဝိညာဏ္ ဟူသည္ ျမန္မာ အရပ္စကားျဖင့္ဆိုရပါက ယေန႔ သံုးဆယ့္တစ္ဘံုေလာကတြင္ ရုပ္သက္ရွိေသာ သတၱဝါ၊ ရုပ္သက္မဲ့ေသာ အရူပျဗဟၼာတို႔သည္ ဧကန္စင္စစ္ သတၱဝါျဖစ္ေသာ္လည္း ရုပ္မရွိပါဟု အေဆြတို႔ႏႈတ္၌ သြင္သြင္ဆိုေနၾကေသာ္လည္း လက္ေတြ႔တြင္ သမၼာတရားျဖင့္ ပိုင္းျခားသိျမင္ျခင္းငွါ အဘယ့္သို႔ေသာ အစြဲဒိဌိတရားေတြကာ  ဘုရားကို ဘုရားဟု မျမင္ႏိုင္၊ တရားကို တရားသို႔မျမင္ႏိုင္ေအာင္ျဖစ္ေနရသည္ကို ေခတၱမ် အခ်ိန္ယူျခင္းျဖင့္ ဧေကာဗုေဒၶါ တစ္ဆူတည္းေသာ ဘုရားရွင္ျမတ္ထံကို လွည့္ကာလာ၍ အကြ်တ္တရားလမ္းကို အရယူပါရန္ အခ်ိန္မေႏွာင္းခင္ သတိေပးႏိႈးေဆာ္လိုက္ရေပသည္။

၂၂။ သတၱဝါတို႔သည္ ဘယ္တရား၏ သေဘာကို ခံယူေနၾကပါသနည္း။ အို၊နာ၊ ေသ ခႏၶာဒုကၡအေၾကာင္း သတၱဝါေလာက၏ ဘံုဘဝတို႔ကို ဆင္းရဲေၾကာင္း အနိစၥ၊ ဒုကၡ၊ အနတၱ ( ပဋိစၥသမုပၸါဒံ) စက္ဝိုင္းကို ဘယ္သူေဟာၾကားခဲ့ပါသနည္း။

ေမးသည့္အတိုင္းေျဖရပါက လူသည္အျပစ္တရားတည္းဟူေသာ အက်ိဳးတရားမ်ားဝင္ေရာက္လာေသာေနာက္တြင္ ၄င္းဆိုးတရားမ်ားေရာက္ရွိလာပါသည္။ ဤအရာသည္ကား အဆန္းတၾကယ္လုပ္၍ ေျပာရန္မဟုတ္ေပ။ အေၾကာင္းမွာ ထိုတရားမ်ားသည္ ကမၻာဦးအျပစ္က်ဆင္းျပီးေနာက္ တည္ရွိေနေသာ တရားကို ေဂါတမသာမက ( အေဆြတို႔၏ က်မ္းအရ) အျခားအျခားေသာ လူဘုရားမ်ားကလည္း ေဟာခဲ့သည္၊ က်မ္းစာကလည္းေဟာေဖၚျပခဲ့ေလျပီ။ ထို႔ေၾကာင့္ ေမးခြန္းအတိုင္း တိုက္ရိုက္မသြယ္မဝွိက္ဘဲ တည့္တိုးေျဖရပါက အနိစၥ၊ ဒုကၡ၊ အနတၱ ( ပဋိစၥသမုပၸါဒါ) စက္ဝိုင္းကို ဘယ္သူေဟာၾကားခဲ့ပါသနည္း။ အေျဖကား အနိစၥဘုရား၊ ဒုကၡဘုရား၊ အနတၱဘုရား က အထူးအဆန္းလုပ္၍ ေဟာၾကားေတာ္မူခဲ့ပါသည္။

ဦးေရႊငံုစဥ္းစားခန္း။
ေမာင္ေနာ၊ ေမာင္ျပား၊ ေမာင္သာလွတို႔သည္ ဘာသာေျပာင္း၍ မဂၤလာကိုခံယူသည္ ဆရာယုဒႆန္အား ပါဠိဘာသာသင္ေပးေသာ ပရမတ္ဆရာ၊ ပိဋကတ္တတ္ ဦးေရႊငံုသည္ ေတြ႔ရေသာအခါ ဤသူတို႔သည္ သာမန္မ်ျဖစ္ၾကေသာ္လည္း ခုသူတို႔ေျပာင္းရေသာ ဘာသာအတြက္ အသက္ႏွင့္ပင္လဲရေသာသူမ်ားျဖစ္၏။ ငါလဲ ဆရာယုဒႆန္ႏွင့္ ေန႔တိုင္းေဆြးေႏြး၊ ေန႔တိုင္းစာသင္ေပးေနသျဖင့္ ဆရာေျပာသမွ်စကားမ်ားသည္ ဟုတ္မွန္လွေပ၏။ ဆရာယုဒႆန္ေရးေသာ ေရႊခ်ိန္ခြင္စာကေလးမွာလဲ ငါသင္ေပးေသာ ပိဋကတ္အတိုင္းပင္ျဖစ္ေခ်သည္။ ဘုရားႏွင့္ဓမၼတာ၊ ဘုရားႏွင့္ကမၻာ၊ ဘုရားႏွင့္လူသတၱဝါ၊ ဤသည္မ်ားကို စဥ္းစာေသာ္ ဘုရားကားအေၾကာင္း၊ ဓမၼတာ၊ ကမၻာ၊ လူသတၱဝါက အက်ိဳးတရား၊ အေၾကာင္းရွိမွ အက်ိဳးရွိရာသည္။ ငါတို႔၏ အေၾကာင္းအက်ိဳးေဖၚျပေသာ ပဋိစၥသမုပၸါဒ္ တရားတြင္လည္း အဝိဇၨာအေၾကာင္းခံ၍ သခၤါရျဖစ္ရသည္။ ဤအဝိဇၨာကား အဘယ္ကစ၍ အဝိဇၨာျဖစ္ေပၚလာရသနည္းဆိုျပန္ေသာ္။ အာသဝသမာဒေယာ၊ အဝိဇၨာသမုဒေယာ၊ အာသဝသမုဒေယာ၊ အာသေဝါတရားေလးပါးေၾကာင့္ အဝိဇၨာသမုဒေယာ၊ အဝိဇၨာျဖစ္ေပၚလာရျခင္းအေၾကာင္းသည္ျဖစ္၏။ ထို႔ေၾကာင့္ အဝိဇၨာ၏အေၾကာင္းအရင္းကား အာသဝဟု ေသေသခ်ာခ်ာမွတ္အပ္၏။ အဲ့သည္ေတာ့ကား အဝိဇၨာကို အေၾကာင္းအရင္းထားရမွာကလည္းခက္၊ အာသဝက အေၾကာင္းထားျပန္ရင္လည္း တဏွာပစၥယာ၊ ဥပါဒန ဟုလာျပန္သည္။ ဥပါဒန္ေလးပါးမွာလည္း အာသဝေလးပါးႏွင့္ သညာသာကြဲ၍ တရားကိုယ္မကြဲျပန္ေတာ့ ျပန္၍ရႈတ္ျပန္သည္။ သို႔အတြက္ ပဋိစၥသမုပၸါနတရားလည္းခက္၍ မသိကအစ၊ မရွိမွာဆံုး၊ အဝိဇၨာမွစ၍၊ ဥမယာသမွာ ဆံုးေသာတရားႀကီးပါတကား၊ ဩခက္စြ၊ ခက္စြဟု တစ္ေယာက္တည္းညည္းညဴးလွ်က္ရွိေလေတာ့သတည္း။

၂၃။ ဓမၼေဟာင္းကို မည္သူေဟာ၍၊ ဓမၼသစ္ကို မည္သူေဟာေျပာပါသနည္း။ ၄င္းပုဂၢိဳလ္ႏွစ္ဦး၏ ေဟာေျပာခ်က္ အဘယ့္ေၾကာင့္ ဆန္႔က်င္ေနပါသနည္း။

ဥပသကာႀကီး ေပါလုက "က်မ္းစာရွိသမွ်သည္ ဘုရားသခင္မႈတ္သြင္း( မူေဟာင္း၌ဗ်ာဒိတ္ေပး) ေတာ္မူေသာအားျဖင့္ျဖစ္ေၾကာင္း " ( ၂ တိ ၃း၁၆)ႏွင့္ ဥပသကာႀကီးေပတရုကထပ္ေလာင္း၍ သက္ေသခံရာတြင္ "အနာဂတၱိစကားသည္ လူအလိုအားျဖင့္ ျဖစ္ဘူးသည္မဟုတ္၊ ဘုရားသခင္၏ သန္႔ရွင္းေသာသူတို႔သည္ သန္႔ရွင္းေသာ ဝိညာဥ္ေတာ္၏ တိုက္တြန္းေတာ္မူျခင္းခံရ၍ ေဟာေျပာၾကေၾကာင္း" ႏွင့္ ( ၂ ေပ ၁း၂၁) "သူတို႔အထဲ၌ရွိေသာ ခရစ္ေတာ္၏ ဝိညာဥ္" က ညြန္ျပသည့္အတိုင္း၊ မိမိတို႔ခံယူ၍ သက္ေသခံေဟာေျပာၾက၏ ( ၁ ေပ ၁း၁)။
ဓမၼေဟာင္းက်မ္းႏွင့္ ဓမၼသစ္က်မ္းတို႔သည္ ဆန္႔က်င္ဘက္မျဖစ္ေၾကာင္းကို ခရစ္ေတာ္ဘုရားကိုယ္ေတာ္တိုင္ မိန္႔ဆိုထားသည္မွာ "ပညတၱိက်မ္း၊ အနာဂတၱိက်မ္းမ်ားကို ဖ်က္ပယ္ျခင္းငွာ ငါလာသည့္ဟု မထင္ၾကႏွင့္၊ ဖ်က္ပယ္ျခင္းငွာ ငါလာသည္မဟုတ္၊ ျပည့္စံုေစျခင္းငွာ ငါလာသတည္း။ ငါအမွန္ဆိုသည္ကား ေကာင္းကင္ႏွင့္ေျမႀကီး မပ်က္စီးမွီတိုင္ေအာင္၊ ပညတၱိက်မ္း၌ အငယ္ဆံုးေသာ စာလံုးဗိႏၶဳတလံုးမွ်ျပည့္စံုျခင္းသို႔ မေရာက္မွီ မပ်က္စီးရ" ( မ ၅း၁၇-၁၈)။
သမၼာက်မ္းစာသည္ အဘယ့္ေၾကာင့္ တမူထူးကဲေသာစာအုပ္ျဖစ္ရသနည္းဆိုေသာ္…………
သမၼာက်မ္းစာသည္ ဘုရားသခင္ႏွင့္ လူသားတို႔ေပါင္းစပ္ဖြဲ႔ဆိုခဲ့ေသာေၾကာင့္ တမူထူးကဲေသာ စာအုပ္တစ္အုပ္ျစဖ္သည္ဟု ဆိုရေပမည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ ဆိုေသာ္ သမၼာက်မ္းစာဆိုသည့္ စာအုပ္တစ္အုပ္အတြက္ ေရးသားခဲ့ရေသာ ႏွစ္ေပါင္းသည္ အနည္းဆံုးႏွစ္ေပါင္း "၁၅၀ဝ"ၾကာျမင့္ခဲ့ေသာေၾကာင့္ျဖစ္ပါသည္။ ထိုႏွစ္ေပါင္း ၁၅၀ဝ အတြင္းတြင္ ပါဝင္ေရးသားသူ စာေရးဆရာႏွစ္ဦးသံုးဦးခန္႔သာ ေခတ္ျပိဳင္လူသားမ်ားျဖစ္ၾကျပီး၊ က်န္လူမ်ားသည္ တစ္ဦးႏွင့္ တစ္ဦး မည္သူမည္ဝါမွန္းမသိခဲ့ၾကေပ။ သိခြင့္လည္း မၾကံဳခဲ့ေပ။ ထိုသူတို႔ စုေပါင္းေရးသားလိုက္ေသာ သက္တမ္းေပါင္းႏွစ္ေပါင္း ၁၅၀ဝ ရွည္လွ်ားေသာအခ်ိန္ကာလ၏ ေနာက္ပိုင္းတြင္ ေပၚထြက္လာခဲ့ေသာ ဤသမၼာက်မ္းစာအုပ္သည္ ရင္သက္ရႈေမာဘြယ္ရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ မွားယြင္းတိမ္းေခ်ာ္အလွ်ဥ္းမရွိ၊ ပကတိ ညွိႏိႈင္းေရးသားသကဲ့သို႔ ညီညြတ္ေနသည္ကို ေတြ႔ၾကရသည္။
သမၼာက်မ္းစာသည္ ဘုရားသခင္၏ စာအုပ္ျဖစ္သည္ဟု ဆိုႏိုင္ေသာ ဧကဝါစာ အျဖစ္တင္ရွားသည့္အမွတ္အသား တစ္ခုလည္းျဖစ္သည္။ ၄င္းမွာ သမၼာက်မ္းစာထဲ့တြင္ " ထာဝရ ဘုရားမိန္႔ေတာ္မူသည္ကား" ဟူေသာ စကားကို အႀကိမ္ေပါင္း ၂၅၀ဝ ေက်ာ္မွ်ေတြ႔ျမင္ႏိုင္ေပသည္။ ဟုတ္ေပသည္ သမၼာက်မ္းစာသည္ ဧေကာဗုေဒၶါ တစ္ဆူတည္းေသာဘုရားျမတ္၏ ဧကာဝါစာ စကားေတာ္မ်ားျဖစ္သည့္အတြက္ ေခတ္အဆက္ဆက္က အေမွာင့္ဒိဌိတို႔က ဖ်က္စီးျခင္းငွါ ရွာၾကံၾကေသာ္လည္း ထားရွိေသာစကားေတာ္ကို ေခတ္အဆက္ဆက္၌ တည္တန္႔ေစရန္ ေစာင့္ထိန္းေတာ္မူေသာ သူမွာ ထိုဘုရားစင္စစ္ပင္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ "တရားရွာကိုယ္မွာေတြ႔ ( မိမိအေျခအေနကို အမွန္အတိုင္းျမင္ျခင္း) ၍၊ ဘုရားကိုကား ထားရွိေသာ စကားေတာ္မ်ားအားျဖင့္ ( အသိမွ အရွိ) အထံေတာ္သို႔ခ်ဥ္းကပ္ရန္ အခြင့္ထူးကို ဖြင့္ေပးေတာ္မူေသာ ထိုဘုရားျမတ္၏ နာမေတာ္သည္ ကမၻာ အဆက္ဆက္ ဘုန္းၾကီး၍ မဂၤလာရွိပါေစေသာ္။

၂၄။ ထာဝရ ဘုရားဆိုတာ ဘယ္သူပါလဲ၊ ဘာ့ေၾကာင့္ ကိုယ္စားလွယ္ေတာ္ သားေတာ္လြတ္ရသနည္း၊ အဘယ့္ေၾကာင့္ ေလာကအတြင္းသို႔ မဆင္းသက္ပါသလဲ။

သယမၻဳတံျဖင့္ အလိုလိုတည္ရွိေတာ္မူေသာ ဧေကာဗုေဒၶါ ဘုရားျမတ္ျဖစ္ေတာ္မူေသာေၾကာင့္၊ အစိေႏၱယ်ေလးပါးတြင္လည္း တပါးအပါတဝင္ျဖစ္ေတာ္မူထေသာ ထိုျမတ္စြာဘုရားသည္၊ တပါးတည္းေသာ သားေတာ္ကို ဤေလာကသို႔ေစလြတ္၍ ကိုယ္စားျပဳ ယၾတာေပးေခ်ရန္ ေစလြတ္မည့္အေၾကာင္းကို ကမၻာဦး အစ တြင္ပင္ေတြ႔ျမင္ႏိုင္ေသာေၾကာင့္ ဤသည္ကား ေမတၱာေရွ႔ထားေသာ ဘုရားျမတ္၏ ထူးျမတ္လွေသာ အၾကံအစည္ေတာ္ျမတ္ပင္ျဖစ္ပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အထက္ပါအေၾကာင္းအရာမ်ားအား သမၼာက်မ္းစာတြင္ၾကည့္ပါက …….
၁။ လူ႔ဇာတိခံယူရန္ေနရာ။
၂။ အမိျဖစ္မည့္သူ၏အသက္အပိုင္းအျခား။
၃။ ေခတ္အေျခအေန။
၄။ အရပ္ေဒသ။
၅။ အမ်ိဳးအႏြယ္။
၆။ အမႈေတာ္စတင္ရန္ အခ်ိန္ကာလ။
၇။ ေနာက္လိုက္ေနာက္ပါ တပည့္သာဝကမ်ားအတြက္။
၈။ ေရွ႔ေတာ္ေျပး။
၉။ ကားတိုင္ထက္တြင္ ကိုယ္စားျပဳခံယူရန္။
၁၀။ အဝတ္ေတာ္ကို မဲ့ခ်ျခင္း။
၁၁။ မမွန္သက္ေသျပဳျခင္း။
၁၂။ ေသျခင္းမစၩဳမာန္ကိုေအာင္ေတာ္မူရန္။
၁၃။ ေဒဝပုတၱမာန္ကိုေအာင္ျမင္အႏိုင္ယူရန္။
၁၄။ ခႏၶာမာန္ကိုေအာင္ျမင္အႏိုင္ယူရန္။
၁၅။ ကိေလသာမာန္ကို ေအာင္ျမင္အႏိုင္ယူရန္။
၁၆။ အဘိသခၤါရမာန္ကို ေအာင္ျမင္အႏိုင္ယူရန္ စေသာ အခ်က္အလက္မ်ားကို အနာဂတၱိ တေဘာင့္စကားထားေတာ္မူသည့္အတိုင္း ျပည့္စံုေစေတာ္မူခဲ့သည္ကို ၾကည့္ျခင္းအားျဖင့္ ျမင့္ျမတ္လွေသာ ဘုရားျမတ္ရွင္၏ အနာဂတႆညာဏ္ေတာ္၊ အနႏၱတန္ခိုးေတာ္မ်ားကို ျမင္ေတြ႔ကာ သာ၍ၾကည္ညိဳကိုးစား ခိုလံႈရန္အားထားရန္ ထိုက္တန္ေတာ္မူထေသာ ထိုအရွင္ျမတ္ဘုရားသည္ ကြ်ႏု္ပ္တို႔ ၾကံစည္၍ မမွီႏိုင္ေသာ အစိေႏၱယ် ဘုရားျမတ္ပင္ မဟုတ္ပါေလာ။ ဤသို႔ေၾကာင့္ အေမး၏ အခ်ဳပ္မွာကား ဘုရားရွင္သည္ စကားေတာ္ကို ျပည့္စံုေစေတာ္မူေသာအရွင္၊ အၾကံအစည္ေတာ္အတိုင္း စီမံသည္ကို အထင္အရွားျမင္ေတြ႔ႏိုင္ေပသည္။

၂၅။ စာေရးဆရာ ဆန္းလြင္ေရးသားေသာ ရတနာ သံုးပါးကိုးကြယ္ ဆည္းကပ္လာသူ တစ္ေယာက္အေၾကာင္းမွ ခရစ္ယာန္ ဝါဒ၏ ေကာက္ႏႈတ္ခ်က္မ်ားကို ေျဖရွင္းႏိုင္ပါသလား။

စာေရးဆရာ ဆန္းလြင္သည္ အမွန္အားျဖင့္ သူ၏ ဘဝ၌ ဘုရား၊ တရားကို ရွာေဖြဆည္းကပ္ ကိုးကြယ္ခဲ့သူမဟုတ္သည့္အျပင္ ဘာသာတရားထက္ အေပ်ာ္အပါးကို မက္ေမာသူျဖစ္ေၾကာင္း "ရတနာ သံုးပါးကို မွီဝဲကိုးကြယ္ ဆည္းကပ္လာသူတစ္ေယာက္အေၾကာင္း"  ဆိုေသာစာအုပ္တြင္ အရွင္းသား ေရးသားထားသည္ကို ျမင္ေတြ႔ရေသာေၾကာင့္ သူသည္ မိမိ၏ ဘာသာတရားကို ပင္အထြဋ္အျမတ္မထား ထင္ရာဆိုင္းသူျဖစ္ေခ်ေသာေၾကာင့္ သူ၏ အျမင္သေဘာထားသည္ ေက်ာင္ကြင္းဘုန္းႀကီး ဥကၠဌ ထက္ပင္ ၾကည္ညိဳေလးစားစရာ မရွိေသာေၾကာင့္ အေဆြ၏ အေျဖအတြက္ ဆန္းလြင္သည္ကား သူတထူးနဲ႔မတူေသာ "………….. "အျဖစ္  ေသခ်ာေစရန္ အေဆြကိုယ္တိုင္ ထိုစာအုပ္ကို ဝယ္၍ ဖတ္ၾကည့္ပါရန္ ေတာင္းဆိုရင္း နိဂံုးခ်ဳပ္လိုက္ပါသည္။

၂၆။ ဆိုးမိုက္၍ မလိမၼာေသာ လူယုတ္မာမ်ားကို အဘယ့္ေၾကာင့္ ဖန္ဆင္းထားပါသနည္း။ သူ႔ဟာသူ ဆိုးမိုက္ လာရသည္ဆိုပါက အနႏၱတန္ခိုးေတာ္ျဖင့္ျပန္လည္ရုပ္သိမ္းလိုက္သင့္ပါသည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ သူဖန္ဆင္းေသာ လူေတြကို သူမထိန္းသိမ္းႏိုင္သနည္း။ ထာဝရဘုရား၏ တန္ခိုးေတာ္ကမည္သို႔နည္း။

ဘုရားရွင္သည္ ဆိုးမိုက္ေသာ သူကို အခြင့္မေပး တစ္ပါတည္း ရုပ္သိမ္းရန္ သူလိုငါလို ဆိုးညစ္ေသာစိတ္ရွိပါက ယခုအခ်ိန္တြင္ အသင္သည္ ဤေလာကမွ မဟာအဝစိငရဲသို႔ ေရာက္ရွိကာ ႏူးနပ္ေနေပေတာ့မည္ကို သတိရလိုက္ပါ။
ဘုရားသခင္သည္ ခပ္သိမ္းေသာ အရာတို႔ကို ဖန္ဆင္းေတာ္မူျပီးလွ်င္ ေျဖာင့္မတ္ျခင္းတရားႏွင့္၄င္း၊ ေမတၱတရားႏွင့္၄င္း၊ ေစာင့္မၾကည့္ရႈ၍ အုပ္စိုးေတာ္မူလွ်က္ နာမ္ဝိညာဥ္ျဖစ္ေတာ္မူ၍၊ ပုဂၢိဳလ္လည္းျဖစ္ေတာ္မူ၏။

ဘုရား၏ ဂုဏ္ေတာ္အဂၤါရပ္မ်ား။
၁။ နာမ္ဝိညာဥ္ျဖစ္ေတာ္မူျခင္း။
က။ အသက္အရင္းအျမစ္။
ခ။ ပုဂၢိဳလ္စင္စစ္ျဖစ္ေတာ္မူျခင္း။
၂။ အနႏၱအျဖစ္ေတာ္အရွင္။
က။ သယမၻဳတံအရွင္ အမွီတကဲမလိုျဖစ္ေတာ္မူေသာဘုရား။
ခ။ ဧေကာဗုေဒၶါ ေျပာင္းလဲျခင္းကင္းေသာဘုရားျမတ္။
ဂ။ အႏိႈင္းမဲ့ တစ္ဆူတည္းေသာဘုရား ( ဗဟုဗုေဒၶါမဟုတ္)။
၃။  တန္ခိုးေတာ္အစံု၊ ကံေတာ္၊ ညာဏ္ေတာ္အနႏၱႏွင့္ စံုလင္ေတာ္မူေသာဘုရားျဖစ္ျခင္း။
က။ သမၼာတရားအရွင္။ မေဖါက္မျပန္ေသာအရွင္။
ခ။ ေမတၱာေတာ္အရွင္။
ဂ။ သန္႔ရွင္းျမင့္ျမတ္ေသာအရွင္။
ဃ။ ဣဒၶိဝိဓ ဖန္ဆင္းအရွင္။
(၁) ကာလႏွင့္ဆိုင္၍ ထာဝရဘုရား။
(၂) စၾကာဝဠာႏွင့္ဆိုင္၍ အနႏၱမ်က္ေမွာက္ေတာ္ရွင္။
င။ ခပ္သိမ္းေသာအရာကိုသိျမင္ေသာအရွင္။
စ။ အနႏၱတန္ခိုးရွင္။
၄။ တရားေသာအရွင္။
က။ သစၥာတရားတို႔အရွင္။
ခ။ သနားကရုဏာအရွင္။
ဂ။ ေျဖာင့္မတ္ေသာအရွင္။
ဃ။ တရားသျဖင့္ အက်ိဳးအျပစ္ကို ေပးဆပ္ေသာဘုရားျဖစ္ျခင္းတို႔ပင္ျဖစ္ေလသည္။

လူသားတို႔အား ဖန္ဆင္းရွင္မွေပးေသာၾကီးျမတ္သည့္ဆုမွာ လြတ္လပ္စြာ ေရြးခ်ယ္ပိုင္ခြင့္ပင္ျဖစ္ေပသည္။ ]] အသက္ရွင္ျခင္းႏွင့္၊ ေသျခင္း၊ ေကာင္းၾကီးေပးျခင္း၊ က်ိန္ျခင္းတို႔ကို သင့္ေရွ႔မွာ ငါထားသည္ဟု သင္တဘက္၌ ေကာင္းကင္ႏွင့္ ေျမၾကီးငါတိုင္တည္၏။ သို႔ျဖစ္၍ သင္ႏွင့္ သင္၏ အမ်ိဳးအႏြယ္သည္ အသက္ရွည္မည္အေၾကာင္းႏွင့္၄င္း၊ သင္၏ ဘုရားသခင္ထာဝရဘုရားကိုခ်စ္၍ စကားေတာ္ကို နားေထာင္သျဖင့္ အသက္ရွည္ျခင္းအက်ိဳး၊ အသက္တာရွည္ျခင္း အက်ိဳးကိုေပးေတာ္မူေသာ ကိုယ္ေတာ္ကို ဆည္းကပ္ကိုးကြယ္မွီဝဲမည့္အေၾကာင္းႏွင့္ ထာဝရဘုရားသည္ သင္၏ ဘိုးေဘး အာျဗဟံ၊ ဣဇက္၊ ယာကုပ္တို႔အား က်ိန္ဆိုေတာ္မူေသာျပည္၌ ေနမည့္အေၾကာင္းႏွင့္ ယွဥ္ေသာ အသက္တရားကို ေရြးယူေလာ့ဟု ဣသေရလ အမ်ိဳးအား ေဟာေျပာ၏}} ဆိုသည့္စကားအတိုင္း  တရားဖက္ေတာ့အမ်က္ေျပ သလို ဘုရားဖက္လွ်က္ အကြ်တ္တရားလမ္းသို႔ေရာက္၍ အို၊ နာ၊ ေသျခင္းကင္းရာ နန္းအမတကို စံျမန္းပိုင္ဆိုင္ႏိုင္ၾကပါေစရန္ဆႏၵျပဳလွ်က္ ဤေနရာတြင္ အေမးအေျဖကို ရပ္နားလိုက္ပါသည္။
ဤေနရာတြင္ ဘုရားကို ယိုးမယ္ဖြဲ႔အျပစ္တင္ပါက ရွင္ေတာ္ေဂါတမက အသင့္အား အဘယ္သို႔ေျပာမည္ကို ေသေသခ်ာခ်ာ ၾကည့္မွတ္လွည့္ပါ။ ထိုအရာကား သင္သည္
ဧက ကရဏဒိဌိပင္ျဖစ္ေပေတာ့သည္တကား။

အပၸံကမၼဝါပါကံ၊ ဗဟုတရံအဝေသသံ၊ တတၱဗာလံ သမၼံကမၼဝါပါကံ ေယဝါတိ၊ အတိဓါဝႏၱိ။ ။မိလိႏၵပညွာပါဠိေတာ္။ ။ ဤအေၾကာင္းကို၊ ဟံသာဝတီတိုက္မွ ၁၉၀၂ ခုႏွစ္မွထုတ္ေဝသည္၊ စာမ်က္ႏွာ ၁၀၇-၁၂၇တို႔တြင္ၾကည့္ႏိုင္ေလသည္။
ကမၼဝိပါကံ၊ ကံ၏အက်ိဳးသည္။ အပၸံ၊ အနည္းငယ္သာတည္း။ အဝေသသံ၊ ျြကင္းေသာ ကံတပါးေသာ မလိမၼာျခင္း အေၾကာင္းေၾကာင့္ျဖစ္ေသာ၊ သုခ၊ ဒုကၡ အမ်ိဳးမ်ိဳးကို၄င္း၊ ေကာင္းက်ိဳး မေကာင္းက်ိဳးကိုတို႔သည္။ ဗဟုတရံ၊ အလြန္မ်ား၏။ တတၱ၊ ထိုသို႔ျဖစ္ရာ။ ဗာလာ၊ လူျပိန္းတို႔သည္။ သဗၺံ၊ အလံုးစံု ေကာင္းက်ိဳး မေကာင္းက်ိဳးေဝဒနာမ်ိဳးတို႔သည္။ ကမၼဝိပါကံေယဝ၊ ကံ၏ အက်ိဳးတို႔သာတည္း။ ဣတိ၊ ဤသို႔။ အတိဓါဝႏၱ၊ အမွန္သေဘာ ဘုရားေဟာကို လြန္၍ေျပာကုန္၏။ ။ မွန္ေပ၏၊ အနာေရာဂါ ရွစ္မ်ိဳးျပရာ၊ ကံေၾကာင့္တပါးသာပါ၏။ အသက္ရွင္ျခင္း အေၾကာင္းတရားေလးပါးျပရာ၊ ကံေၾကာင့္ တပါးသာပါ၏။ ။ပဌာန္း ပါဠိေတာ္၌ အေၾကာင္းတရား ၂၄ ပစၥည္းျပရာ၊ ကမၼပစၥည္း တပါးသာပါ၏။
ထို႔ေၾကာင့္၊ ဝိသုဒၶိမဂ္ အဌကထာ၌ အေနေကဟိပနကာေရေနဟိ အေနကေမဝေဟာတိ။ ။ပပ၊ စင္စစ္ေသာ္ကား။ အေနေကဟိ၊ မ်ားစြာေသာအေၾကာင္းတို႔ေၾကာင့္။ အေနကေမဝ၊ အက်ိဳးမ်ားသည္သာလွ်င္။ ေဟာတိ၊ျဖစ္၏။ ။လူမတန္ ကံခ် ဟူသကဲ့သို႔၊ ကံကိုသာ ရိုးမေနႏွင့္ သို႔မဟုတ္ပါက မ်က္ေမွာက္ ဘုရားတရားကို ရွိေဖြဆည္းကပ္ရန္ အခြင့္ထူးကို ရရွိထားေသာ္လည္း ဘုရားႏွင့္လြဲ၍ ဘဝေနာင္ေရးလည္းမြဲကာ ဧကကရဏဒိဌိ အျဖစ္သို႔ေရာက္ကုန္ေပလိမ့္မည္ျဖစ္ေၾကာင္း ေမတၱေရွ႔ထား ေရးသားေဖၚျပလိုက္ရေပသည္။